nomansland

Fall in love with me

2008-11-13T10:57:00.002+01:00

Ease your lips into a velvet kiss
While I enfold you
Move your hands across this promised land
The seekers guided by the pole star

Say the words why don't you say the words
I have been waiting long to hear
Please fall in love with me

Drift with me upon an endless sea
We are divine in the realm of these senses
Every move has been subterfuge
While we pretend that we really dont care

Lose your fear we may be strangers here
But I can feel we might be one
Please fall in love with me

I hear the sound of moons falling
Surrender to this charm
I breeze across your soul darling
Deep eternity

Lost your mind well don't you think its time
To swim away from the saftey of these beaches

Trust the tides they know which way to flow
And don't you long to flow so far

Moved in waves we've never felt before
Till we are floating way out deep
Please fall in love with me
Please fall in love with me
Please, with me

Καλημέρες σε όλους...

7 αλήθειες + δύο bonus…

2008-10-31T14:31:00.004+01:00

Ο Φώτης με κάλεσε να παίξω…Όμορφα…Και πως γράφουν τώρα 7 αλήθειες; Κατά την άποψή μου η αλήθεια νομίζω δεν είναι – κι ούτε πρέπει να είναι - πανάκεια.. κάποιες φορές μάλιστα δεν ξέρω αν μου αρέσει κιόλας… Το ψέμα είναι πιο γοητευτικό. Και φυσικά δεν μιλάω για σοβαρά ψέματα, ούτε για κοροϊδίες. Αλλά να, ας πούμε, είσαι αφηρημένη στο super market και σε ρωτάει η ταμίας: - Ερωτευμένη; Κι απαντάς, πολύ σοβαρά: - Όχι, πάσχω από Alzheimer… κι επιχειρηματολογείς μέχρι να την πείσεις, μέχρι ν’ ακούσεις αυτό: - Τόσο νέα κοπέλα; Τι κρίμα… και να δεις την απογοήτευση στα μάτια της. Είναι κάτι που θα σε έχει κάνει να χαμογελάσεις κι εκείνη θα έχει ξεχάσει μέσα σε 5 λεπτά. Ζω από μικρή σ’ ένα κόσμο παραμυθένιο τον οποίο πεισματικά αρνούμαι να αφήσω… Οι ρόλοι ήταν πάντα το αγαπημένο μου παιχνίδι και μάλιστα πριν καιρό λέγαμε στη δουλειά με τον αγαπημένο μου Michael να οργανώσουμε ένα σεμινάριο ψέματος… ήθελε κι αυτός να είναι ψεύτης, αλλά δεν ήξερε αν είναι πειστικός. Είπαμε θα του το κάνω το σεμινάριο τρώγοντας sushi, όπου σκοπεύω να τον πείσω ότι είμαι ομοφυλόφιλη κι ότι βέβαια ο κόσμος στη δουλειά δεν το ξέρει γιατί μπλα μπλα… έτσι για τη χαρά της κουβέντας…

Άλλωστε, «η αλήθεια είναι η πολυτέλεια των τεμπέληδων»…δια στόματος Έλλης Λαμπέτη από το μονόπρακτο του Ζαν Κοκτώ… εδώ:

Οι δικές μου αλήθειες εδώ:

Μου αρέσουν τα ψέματα, κατ’ επάγγελμα.
Χαίρομαι να ανακαλύπτω μουσικές.
Εκτιμώ τους ενδιαφέροντες ανθρώπους, αυτούς που έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους.
Θαυμάζω τους εγκρατείς.
Θα ήθελα να κοιμάμαι τα βράδια νωρίς.
Θα ήθελα να προλάβω να διαβάσω, να δω ταινίες, να ακούσω και να ταξιδέψω όλα και σε όλα αυτά που πόθησα και ποθώ διακαώς.
Μου αρέσει η κοινωνικότητα και το τελετουργικό του φαγητού.

Και δύο bonus:

Αγαπώ θανάσιμα τους ειλικρινείς ανθρώπους γιατί δε μου μοιάζουν.
Δε λέω ποτέ ψέματα.

Hearts tight open

2008-08-27T21:05:00.005+02:00

Έλα ξάπλωσε δίπλα μου κι αγάπησέ με.
Τα νέφη των ονείρων να διαλυθούν
μέσα στην ξαστεριά του στέρνου σου.
Να μου πεις τα μυστικά που δεν έμαθες
στ΄ αυτί. Και αυτά που ξέρεις να αποκρύψεις.

Έλα ξάπλωσε δίπλα μου κι αγάπησέ με.
Τα μάτια σου να σβήσουν
στον ιδρώτα μου τα δάκρυά τους.
Να σπάσεις σε άπειρες σταγόνες
γεμάτες ουράνια τόξα και αστερόσκονη.

Έλα ξάπλωσε δίπλα μου κι αγάπησέ με.
Τα ρολόγια του κόσμου να εξαχνιστούν
παγκόσμιας λύπης γεγονότα μη καταγεγραμμένα.
Να δεις το μέλλον να έρχεται
χωρίς αγωνία, χωρίς ανησυχία, δίχως προσμονή.

Έλα ξάπλωσε δίπλα μου κι αγάπησέ με.
Τα ακροδάχτυλά σου ν΄ ακουμπήσουν δειλά
τις φτέρνες, το ξύλο, τα μαλλιά.
Να μάθεις την αριθμητική ανάποδα μετρώντας
απ΄ το μείον άπειρο μέχρι την καρδιά μου.

Έλα ξάπλωσε δίπλα μου να σ΄ αγαπήσω.
Τα μαχαίρια μου να σκουριάσω μονομιάς
στα άπλυτα του νεροχύτη.
Να γυαλίσω τα ψαλίδια μου και να τα κρύψω
στο συρτάρι της μηχανής του ραψίματος.
Τα νυστέρια μου να τα πάρω μαζί μου στη δουλειά
να τα πετάξω στο ρείθρο των ομβρίων.
Τα καρφιά μου να χαρίσω στις εκκλησίες,
να τα προσκυνώ κάθε μεγαλοβδόμαδο
Να δωρίσω και τα πριόνια μου στους μεγάλους
Αμερικανούς σκηνοθέτες,
να φτιάξουν τη νέα έκδοση της αγάπης μας για το φιλοθεάμον κοινό...

Η αξία του μεσημεριού

2008-08-08T13:16:00.001+02:00

Είναι μεσημέρι κι η ζέστη αφόρητη,
με διαλύει η απλότητα των μυών του προσώπου που συσπώνται
καθώς τρως,
με την ίδια απλότητα συσπώνται όταν λες «σε θέλω»…

«σ’ αγαπώ» με απλότητα φρυγανιάς

Πολλές λέξεις δεν έμαθες ποτέ σου,
αλλά πως ξαφνικά αυτές οι λίγες απέκτησαν τόση σημασία
στη σημειολογία του δικού μου σύμπαντος,
που συσπάται λυσσαλέα σε κάθε επιθυμία σου;

Το μεσημέρι καίει κάτω από τις φτερούγες του περιστεριού
μια ήπειρος τ’ ακροδάχτυλά σου…
αυτά μετρούν τη γεωγραφία μου ή έχουν τη δική τους;
σ’ ένα φτερό θα αποκωδικοποιηθεί η νοσταλγία
φτερό ταξιδιάρικο, εκείνου του περιστεριού που τάιζες γελώντας…

Δε φτάνουν έξι δισεκατομμύρια τρόποι να εκφραστώ
κι όλα μικρά… τιποτένια…
πως μικραίνουν έτσι οι αποστάσεις στον έρωτα, Χριστέ μου!
πως χώρεσε μια άβυσσος στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σου;

Κι οι λέξεις…οι λέξεις, Χριστέ μου, χωρίς νόημα,
μίκρυναν μέσα στο άπειρο του βλέμματος που λέει «έλα»…

Το πρόστυχο, το προς την τύχη νεύμα, εκείνο που κρέμεται στα χείλια σου…
θα εξερευνήσω κι αυτό το μεσημέρι…που η ζέστη είναι αφόρητη
καθώς ένα ταχυδρομικό περιστέρι ξεδιψάει από το ποτήρι μου…
τόσο ασήμαντο κι αυτό για να σου ταχυδρομήσει
τα σημαίνοντα κύματα που διέτρεχαν τη σπονδυλική μου στήλη
καθώς σου μάζευα τα πιο μικροσκοπικά και τιποτένια κοχύλια
ένα μεσημέρι σαν και τούτο εδώ, σε μια παραλία κάποτε…

Άνθρωποι που δεν πρέπει να ξεχνάμε

2008-08-01T19:08:00.003+02:00

Ο Όλιβερ Ζάμιτ, ο πατέρας του νεαρού Αυστραλού που ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στη Μύκονο, ήρθε, δίδαξε πολιτισμό στην ανθρωπότητα, δίδαξε ηθική, πήρε το νεκρό σώμα του παιδιού του, μας ευχαρίστησε κι έφυγε. Όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, θα υπάρχει ελπίδα. Εμεις σας ευχαριστούμε Κε. Ζάμιτ. Η είδηση εδώ.

Important ordinary things

2008-07-31T19:31:00.003+02:00

Καιρό τώρα περνάω από τη σελίδα ordinary comics κάθε μέρα. Είναι κάτι σαν προσωπική συνήθεια, σαν καθημερινή καλημέρα. Σχεδόν κάθε μέρα ή ανά δύο μέρες ανεβάζει μια καινούργια ζωγραφιά. Αυτή η Τουρκάλα, εξ Αμερικής, μου φτιάχνει τη διάθεση. Κυρίως για την αφέλεια, τη νεανικότητα – σχεδόν παιδικότητα και τη δροσιά που έχουν τα σχέδιά της κι όχι γιατί μεταφέρουν κάποιο βαρύγδουπο μήνυμα. Απολαμβάνω μια γλυκύτητα και μια εγγύτητα με τα σχέδιά της όσο με λίγα πράγματα και είπα στη ραστώνη του καλοκαιριού να σας τα παρουσιάσω…Ιδού…

Μια βαθιά υπόκλιση στον κο Θανάση Βέγγο

2008-07-20T14:23:00.012+02:00

Στα απογεύματα, της παιδικής μου ηλικίας το τελετουργικό ήταν πολύ πολύ συγκεκριμένο. Θα έβγαινε η μάνα μου να με μαζέψει από τους δρόμους, όπου με ματωμένα γόνατα θα έπεφτα από ποδήλατα και ταράτσες, για να μαζευτώ επιτέλους διότι το πρόγραμμα είχε μπάνιο και ελληνική ταινία! Κάθε Σάββατο βράδυ ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες στην ΕΡΤ ή στην ΥΕΝΕΔ δε θυμάμαι, στις 9.00. Για μένα αυτές οι ταινίες ήταν η πραγματικότητά μου. Δεν σημαίνουν φαντάζομαι το ίδιο για τα σημερινά παιδιά οι ταινίες ότι για εμάς τότε. Οι άνθρωποι των ταινιών αυτών ήταν κατά κάποιο τρόπο μέλη της οικογένειας. Έμπαιναν κάθε εβδομάδα στο σπίτι μας από το μοναδικό διαθέσιμο παράθυρο προς τον έξω κόσμο, την τηλεόραση.

Για μένα ο Βέγγος ήταν κάτι σα θείος. Θυμάμαι ένα βράδυ Σαββάτου με πυρετό σαράντα λόγω ανεμοβλογιάς, να χουχουλιάζω στα σκεπάσματα και να παρακολουθώ το Δόκτωρ Ζι-Βέγγος. Ένιωθα μια απόλυτη τρυφερότητα και μια άπειρη ασφάλεια που ο «θείος Θανάσης» ήταν στο σπίτι, τότε που ασθενής, τον είχα ανάγκη. Συναισθήματα που δεν χρειαζόταν, μα που ακόμη κι αν χρειαζόταν, δε θα μπορούσα να κατανοήσω στο παιδικό μου κεφαλάκι. Και οπωσδήποτε δε θα μπορούσα να εκτιμήσω.

Και δε θα μπορούσα να τα εκτιμήσω παρά, πολλά χρόνια αργότερα. Γιατί οι σχέσεις μου με το «θείο Θανάση» υπήρξαν ταραχώδεις. Στην εφηβεία μου την εποχή της αμφισβήτησης, τον υποτίμησα πολύ. Ο ίδιος μου φαινόταν γελοίος και οι ταινίες του κατώτερες από αυτές των ιερών τεράτων που τότε αποθέωνα. Εκείνος όμως δε με ξέχασε. Ήρθε και με ξαναβρήκε. Στις ταινίες του Βούλγαρη και του Αγγελόπουλου αλλά και στις σπάνιες συνεντεύξεις του, που όποτε όμως έπεφταν στα χέρια μου, έπιανα τον εαυτό μου να διαβάζει με μανία.

Δεν ξέρω να πω σαν ειδικός αν ο Βέγγος είναι καλός ηθοποιός. Σα μονάδα ξέρω - είναι. Δεν ξέρω να πω σαν ειδικός αν θα έκανε ο Βέγγος τεράστια καριέρα αν γεννιόταν στο εξωτερικό. Σα μονάδα ξέρω – θα έκανε. Εκείνο που με βεβαιότητα ξέρω είναι ότι ποιεί ήθος. Με τη σεμνότητά του, με το χαμηλό του προφίλ, με την αγάπη που κρύβουν τα μάτια του, με τη μετριοπάθειά του, με την καλοσύνη του, με την αγάπη του για την τέχνη, με τη λατρεία του προς τον κόσμο. Σαν ειδικός δεν ξέρω να πω αν αυτές οι αρετές είναι αναγκαίες για έναν ηθοποιό. Σαν άνθρωπος ξέρω – είναι. Και προσωπικά τις σέβομαι και τις εκτιμώ όσο τίποτα.

Ο Βέγγος μπορεί να με κάνει να χαμογελάω ακόμη κι όταν δεν είναι ηθοποιός. Θα αναφέρω δύο ιστορίες. Κάποτε σε μια εμφάνισή του ο Φοίβος Δεληβοριάς είπε μια ιστορία που συνέβη ανάμεσα σε εκείνον και το Θανάση Βέγγο, όταν του είχε ζητήσει να συμμετάσχει σε ένα δίσκο του (Η ζωή μόνο έτσι είν’ ωραία – Φ. Δεληβοριάς). Αφού λοιπόν του το ζήτησε δειλά, εκείνος δέχτηκε αμέσως. Στο στούντιο την ημέρα της ηχογράφησης κι ενώ ο Δεληβοριάς προσπαθούσε να μας εξηγήσει πόσο πολύ ήταν χαρούμενος που θα συναντούσε τον ήρωα των παιδικών του χρόνων από κοντά αλλά και πόσο αγχωμένος ήταν που θα έπρεπε να του δώσει κάποιες οδηγίες για το τραγούδι, μπαίνει μέσα ο σίφουνας Βέγγος κι αφού ακούει με προσοχή αυτά που είχε να του πει, λίγο πριν μπουν στο στούντιο λέει ο Βέγγος: «όλα καλά βρε παιδιά αλλά πολύ σκόνη έχετε εδώ μέσα, δε φέρνετε να καθαρίσουμε λιγάκι!» Φέρνουν λοιπόν σκούπες και ξεσκονόπανα να καθαρίσουν, τα παίρνει ο Βέγγος καθαρίζει μόνος του και μπαίνει στο στούντιο. Χαμογέλασα.

Χθες μου έλεγε μια φίλη πως συνάντησε κάποιος γνωστός της το Βέγγο σε ένα νεκροταφείο πρόσφατα, και κάπως ήρθε η κουβέντα και τον ρώτησε: «Μπορώ να κάνω κάτι για σας κε Βέγγο;» Κι εκείνος του απάντησε: «Να με αγαπάτε». Χαμογέλασα πάλι, για άλλους λόγους.

Τις προάλλες, κάπου πέτυχα την απονομή του βραβείου του στα «Πρόσωπα 2008» που διοργάνωσε η εφημερίδα Έθνος. Χειροκρότησε το κοινό που όρθιο τον αποθέωνε και είπε απλά: «Χίλια ευχαριστώ». Ούτε μπούρδες, ούτε φαμφάρες. Νομίζω είναι ο πρώτος άνθρωπος που βλέπω να χειροκροτεί το κοινό του. Δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν ο Θανάσης Βέγγος θα αποτελεί φωτεινό φάρο για όλα αυτά που με δίδαξε. Για τον τρόπο που με συγκινεί. Θα του είμαι απολύτως ευγνώμων για το ότι υπάρχει. Ο Βέγγος απολαμβάνει αγάπης τεράστιας, είτε το ξέρει είτε όχι. Κι η μέση ελληνική οικογένεια του χρωστάει πολλά, είτε το ξέρει είτε όχι. Να είναι πάντα καλά.

Υ.Γ: Όσο κι αν ψάξετε στο νετ, καλλιτεχνικές φωτογραφίες του Θ. Βέγγου δε θα βρείτε. Εξαιρετικά λίγες είναι αυτές που υπάρχουν και κυκλοφορούν και πολύ λίγα στοπ-καρέ από ταινίες του. Μήπως δεν είναι κι αυτό ενδεικτικό;

ΕΛ. ΑΣ. Ελλήνων τραμπούκων

2008-07-16T19:41:00.008+02:00

Τυχαία τον τελευταίο καιρό υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας δύο συλλήψεων που έγιναν στη γειτονιά μου, συγκεκριμένα στο στενό δρομάκι που διαμένω.

Η πρώτη έγινε πριν από ‘κανα δυό μήνες. Ο πρώτος άμοιρος, μάλλον μικροπωλητής και μάλλον λαθρομετανάστης και από ότι μπορώ να κρίνω από το Μπαγκλαντές ή κάτι τέτοιο, έτρεχε στο πεζοδρόμιο όπου σταμάτησε ένα περιπολικό με δυό νταγλαράδες κι αφού τον σάπισαν στην σφαλιάρα, κλοτσιά και μπουνιά, κάνοντας του ερωτήσεις του στυλ: - Γιατί τρέχεις ρε; -Γιατί τρέχεις γαμώ το Χριστό σου; κι άλλα τέτοια όμορφα…(λες κι αυτός ο καημένος ήξερε τη γλώσσα, ή λες κι αν τους έλεγε κάνω jogging θα τον πίστευαν) τον έβαλαν στο περιπολικό, αφού του έβαλαν χειροπέδες και εξαφανίστηκαν. Να σημειώσω δε, ότι ήταν μέρα μεσημέρι, ότι δίπλα έπαιζαν παιδιά με τα ποδήλατά τους και σημαντικότερο ήταν άοπλος και δεν αντιστάθηκε. Επίσης να μην ξεχάσω ν’ αναφέρω κάτι για τον πολιτισμό αυτό των ανθρώπων, ο ένας απ’ τους δύο μπατσούληδες έπινε καφέ σε ένα πλαστικό ποτήρι το οποίο επιδεικτικά παράτησε στο πεζοδρόμιο και πήγε να φύγει. Όταν μια κυρία σοκαρισμένη μάλλον κι αυτή από την αδικαιολόγητη αγριότητα, του είπε να κάνετε καλύτερα τη δουλειά σας και να μην παρατάτε τα σκουπίδια σας όπου να ‘ναι και τον προέτρεψε να το μαζέψει, αυτός την έβρισε μέσα από τα δόντια του, το μάζεψε κι έφυγε.

Στη δεύτερη περίπτωση, ήταν δύο πιτσιρικάδες γύρω στα 17. Ο ένας κρύφτηκε στην αυλή του δίπλα σπιτιού, τον άλλο όταν βγήκα να δω τι γίνεται, τον είχαν ήδη μαζέψει. Αυτόν λοιπόν το μικρό, αφού του έκαναν πάλι ουρλιάζοντας ερωτήσεις κρίσεως του στυλ: - Γιατί ανοίγεις αμάξια ρε; -Γιατί γαμώ το Χριστό και την Παναγία σου; (σ’ αυτή την περίπτωση το λεξιλόγιο είχε εμπλουτιστεί και με άλλες βρισιές), τον είχε πιάσει από τα μαλλιά και τον κοπάνησε, όπως το λέω, του κοπάνησε το κεφάλι στη σιδερένια εξώπορτα του διπλανού σπιτιού κι όταν έφτασαν στο περιπολικό και του είχε ήδη βάλει χειροπέδες πιστάγκωνα, του κοπάνησε με τόση μανία το κεφάλι στο πίσω παρμπρίζ του αυτοκινήτου που ακούστηκε δυνατά στα 30-35 μέτρα που βρισκόμουν εγώ. Να σημειώσω κι εδώ πως και σ’ αυτή την περίπτωση οι μπάτσοι ήταν οπλισμένοι, ενώ οι πιτσιρικάδες άοπλοι, κι ήταν πάλι νωρίς το απόγευμα με πολύ κόσμο στα μπαλκόνια, και πάλι οι μπάτσοι ήταν περισσότεροι, μεγαλύτεροι, εμπειρότεροι και πιο οπλισμένοι από τους δυό πιτσιρικάδες.

Προσπαθούν να μας πείσουν δίνοντας αυτές τις γελοίες παραστάσεις ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους; Προσπαθούν να μας πείσουν ότι με αυτό τον τρόπο υπηρετούν (τον πολίτη) και προστατεύουν (τον πολίτη), όπως προσπάθησαν να μας πείσουν όταν είχαν έρθει να μας κάνουν ένα σεμινάριο στο δημοτικό θυμάμαι για τη χρησιμότητα της αστυνομίας; Απ' όσο ξέρω η δουλειά τους πρέπει να σταματάει στη σύλληψη. Δεν έχουν δικαιοδοσία να αποφασίζουν ποιος είναι ένοχος και ποιος αθώος. Δεν έχουν δικαιοδοσία να χτυπούν. Δεν έχουν δικαιοδοσία να αποφασίζουν για την ποινή του οποιουδήποτε. Γιατί τότε καταργούν το ρόλο της "δικαιοσύνης" της οποίας είναι όργανα.

Έχω λοιπόν μια απορία. Γιατί; Με ποιο δικαίωμα (γαμώ το κέρατό σας);

Y.Γ: Βέβαια τα παιδιά έχουν χιούμορ όπως φαίνεται στο video...δεν μπορώ να πω...(bliax!!! )
Υ.Γ 2: Δεν είναι καλό να γινόμαστε αφοριστικοί, θα υπάρχουν και κάποιοι που κάνουν καλά τη δουλειά τους, απλώς μάλλον εγώ αυτούς τους κάποιους δεν τους έχω συναντήσει.
Υ.Γ 3: Ντροπή τους!
Υ.Γ. 4: Ντροπή μας και ντροπή στη "δημοκρατία" μας

Κοσμογονία σε άχρονο χρόνο

2008-07-14T19:38:00.001+02:00

Είχα πάντοτε αγωνία για τα πράγματα,
τα πράγματα που αλλάζουν τους καιρούς.
Ήθελα να τα προφταίνω πριν με φτάσουν αυτά.

Ένα αγκάθι ανοιχτό στον καιρό και τη μοίρα
κοιτάζει μια κλειστή πληγή να ματώσει.

Θα βρέξει απόψε,
ψάρια θα βρέξει,
όπως στο μυθιστόρημα του Μουρακάμι.

Η τρελή φαντασία γράφεται τώρα με ένα λάμδα,
όχι όπως όταν ήμουν παιδί με δυό.
Όμως η φαντασία είναι άμοιρη ορθογραφίας (τι καλά !)
κι έτσι μπορεί να σκαρώνει ιστορίες και γελοιότητες
χωρίς την ανάγκη λεξικών.

Δεν υπάρχει στίξη
ούτε και κανόνες,
κι έτσι απόψε λέω πως θα βρέξει ψάρια
και θα μιλήσω με τη σκύλα μου Ελληνικά.
Θέλω να τη ρωτήσω τη γνώμη της για τα χάδια
Κι όταν κοιμηθώ στο ταβάνι κοιτώντας το πάτωμα
θα ανακαλύψω πια
γιατί οι άνθρωποι κοιμούνται τόσα χρόνια σε κρεβάτια
γιατί κοιμούνται σε κρεβάτια ξένα
κι όχι σε ταβάνια – ομολογώ έχουν καλύτερη θέα.

Θέλω να μιλήσω με τη φαντασία για τη φαντασία
τη δική μου και του Disney
και να ξανασκηνοθετήσουμε το εργάκι αυτό από την αρχή.

Μα αυτό που μου αρέσει πιο πολύ στη φαντασία είναι
η έλλειψη του χρόνου.

Ξέρεις πόσα πράγματα θα έκανα και θα ξαναέκανα
σε χρόνο άχρονο;
Ξέρεις πόσα μου μένουν ακόμη να κάνω;

Απόψε λοιπόν που θα βρέξει ψάρια
θα σας ονειρευτώ όλους
και θα σας βάλω να παίξετε ρόλους
σημαντικούς στη δική μου παράσταση.

Απόψε που θα βρέξει ψάρια
ετοιμάζω τη δική μου κοσμογονία.

Lars and the real girl

2008-07-09T22:33:00.008+02:00

Μια ταινία ευρηματική. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ιδιαιτερότητα, το πόσο εύκολα μπορούμε να περιθωριοποιήσουμε κάποιον και πόση προσπάθεια μπορούμε να κάνουμε για να εντάξουμε τους ανθρώπους αυτούς στη ζωή μας. Η τρέλα, μια τόσο χρηστική λέξη στις σύγχρονες κοινωνίες όπου ο χρόνος να σκύψουμε στο πρόβλημα του διπλανού δεν περισσεύει, ο φόβος, η έλλειψη ενημέρωσης, μια σπάνια γιατρός και μια ιδεατή κοινότητα, βρίσκομται κάτω από το μικροσκόπιο του σκηνοθέτη. Μια ταινία με χιούμορ, ιδιαίτερες στιγμές, τρυφερές...

Η Bianca μια φουσκωτή κούκλα που ο Lars έχει παραγγείλει στο ίντερνετ, φτάνει στο χωριό και ο Lars την αντιμετωπίζει και τη συστήνει ως την πραγματική του κοπέλα. 'Ολοι θα αναγκαστούν να τη δεχτούν ως αληθινή και χιουμοριστικά σκηνικά θα εκτυλιχθούν. Μια από τις ωραιότερες στιγμές της ταινίας είναι όταν ο αδερφός του Lars θυμωμένος του φωνάζει ότι η Bianca, η ψεύτικη κούκλα, δεν μπορεί να τον βοηθήσει γιατί απλώς είναι ένα μάτσο από πλαστικό, ο Lars απαντάει: "μα η Bianca είναι φτιαγμένη ακριβώς γι αυτό το σκοπό, για να βοηθάει τους ανθρώπους"...

Ο Lars δεν έχει ανάγκη κανέναν μας, έχει τη Bianca...ή μήπως όχι;

Υ.Γ: Να μην ξεχάσω να πω πως ο Ryan Gosling (Half Nelson) που πρωταγωνιστεί στην ταινία, εκτός από κούκλος, είναι και θεός στις μεταμορφώσεις. Δεν πιστεύεις βλέποντάς τον από ταινία σε ταινία κι από εμφάνηση σε εμφάνιση πως πρόκειται για τον ίδιο άμθρωπο...κι όλα αυτά τα λέει κάποια που δεν της αρέσουν οι ξανθοί...check him out!

Trivia
Ο Lars στην ταινία ψωνίζει από το realdoll.com το οποίο υπάρχει στ' αλήθεια...check this out!

Όταν...

2008-07-03T21:13:00.003+02:00

...ο Tom Waits συνάντησε τον Charles Bukowski...όταν συναντήθηκαν οι δύο μεγάλες μου αγάπες...

tom reads hank

...από εδώ

your life is your life
don’t let it be clubbed into dank submission.
be on the watch.
there are ways out.
there is a light somewhere.
it may not be much light but
it beats the darkness.
be on the watch.
the gods will offer you chances.
know them.
take them.
you can’t beat death but
you can beat death in life, sometimes.
and the more often you learn to do it,
the more light there will be.
your life is your life.
know it while you have it.
you are marvelous
the gods wait to delight
in you.

-The Laughing Heart; Charles Bukowski

Faces in places

2008-07-01T12:50:00.010+02:00

Ψάχνοντας μερικές φορές διάφορα άσχετα στο διαδίκτυο, πετυχαίνω κάποια πράγματα που με ξαφνιάζουν και θέλω πολύ να τα μοιράζομαι μαζί σας. Προχθές λοιπόν , βρήκα στο flickr μια συλλογή φωτογραφιών που λέγεται faces in places. Μου αρέσει που υπάρχουν άνθρωποι με αντισυμβατικό βλέμμα, άνθρωποι που φυλάνε μια θέση στη ζωή τους για το παραμύθι...Η συλλογή περιέχει μερικές χιλιάδες φωτογραφιών, άλλες αξίζουν περισσότερο, άλλες λιγότερο. Επέλεξα αυτές που μου έκαναν κλικ.

Καλό μήνα με χαμόγελα λοιπόν... :)

Ένας μικρός υπέροχος κόσμος

2008-06-29T08:17:00.008+02:00

...αν έχετε βαρεθεί να κάνετε δώρα βιβλία και cd's, αν δεν έχετε χρόνο να σκεφτείτε τι, πότε, από που...αν πανικοβάλεστε κάθε φορά που έρχονται τα γενέθλια ή η γιορτή κάποιου και κυρίως αν οι φίλοι σας έχουν χιούμορ....
...για το φίλο που είναι σιχασιάρης

...για το φίλο που είναι ξεχασιάρης.....

...για αυτόν που έχει ξεχάσει να γράφει με στυλό...

....για τον technology addict...

....για να μη χαλάτε τα δικά σας παπούτσια...

....γι αυτόν που δεν προσανατολίζεται...

....γι αυτόν που τραγουδά στο μπάνιο...

...για δροσιά στο γραφείο....

...γι αυτούς που δεν είναι ακόμη έτοιμοι (αλλά κυρίως για κυρίες με χιούμορ)...

...για τους ερασιτέχνες σεφ...

...όταν το φαγητό της/του δεν τρώγεται...

...για το Γιώργο Καρατζαφέρη....

...για το Δημοσθένη Λιακόπουλο - από τους Νεφελίμ με αγάπη, είναι μια ωραία πρόταση να γράψετε στην κάρτα που θα το συνοδεύει...

...γι αυτόν που τρώει τα κουλουράκια πριν ψηθούν...

...για περισσότερα...εδώ...

Οι ποιητές είναι ψεύτες

2008-06-09T19:26:00.005+02:00

Από την εφηβεία μου και πέρα υπήρξα ένθερμη αναγνώστρια της Κικής Δημουλά. Πάντα με συγκινούσε ο τρόπος που μεταχειρίζονταν τις λέξεις, λες και της άνηκαν. Αλλά πιο πολύ με συνέπαιρνε η ελπίδα που με γέμιζαν οι στίχοι της. Εκείνοι οι στίχοι της που μιλούν για τον απόλυτο έρωτα που κρατάει χρόνια. Τον έρωτα για τον άντρα της τον Άθω Δημουλά, στον οποίο έδειχνε να είναι προσκολλημένη για χρόνια, ακόμη και μετά το θάνατό του. Γραπτά που μου έδιναν τη σιγουριά ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που ζουν το μεγάλο έρωτα, τον " για πάντα." Κι έτσι υπήρχε χώρος στα γραπτά της και για μένα. Ίσως, έλεγα, τελικά τα πράγματα να μην είναι τόσο μάταια.

Χρόνια αργότερα και αφού η ζωή μου είχε δείξει πως έρωτες σαν αυτούς συμβαίνουν μόνο στα ποιήματα, ένα μεσημέρι κατηφορίζοντας τη Βουλής, πέρασα μπροστά από τις εκδόσεις Ίκαρος. Είχα πια ξεχάσει αυτά που μου έλεγε ο νεανικός μου ενθουσιασμός, όμως παρ’ όλα αυτά πάντα με συνέπαιρνε κάτι στο λόγο της που μου φαίνονταν πέρα για πέρα αληθινό. Ζέστη αφόρητη θυμάμαι και ανοίγω την πόρτα του Ίκαρου για να αγοράσω κάτι και να δροσιστώ… Μέσα στο κατάστημα οι δύο κοπέλες που εξυπηρετούσαν ήταν απασχολημένες με μια κυρία η οποία είχε μια φωνή τόσο ζεστή που έκανε τη ζέστη της πόλης να μοιάζει αμελητέα. Οι λέξεις της αιωρούνταν στο άδειο κατάστημα και έμεναν θαρρείς κολλημένες στα ράφια, στο πάτωμα στα βιβλία. Κάποια στιγμή σταματά ένα ταξί έξω ακριβώς από τη τζαμαρία του καταστήματος, παρκάρει στη μέση του δρόμου και μπαίνει μέσα ο ταξιτζής κρατώντας μια σακούλα. «Για την Κα Δημουλά» λέει. «Εδώ παιδί μου» λέει αυτή η ωραία, μεστή φωνή.

Δεν άντεξα τον πειρασμό και της ζήτησα να μου υπογράψει ένα από τα βιβλία της που είχα αγοράσει. «Ξέρετε, » της λέω, «πάντα μου έδινε κουράγιο ο τρόπος που εκφράζατε τον έρωτα μέσα στα ποιήματά σας». Με κοιτάει λοιπόν στα μάτια και μου λέει: «Μην πιστεύετε τους ποιητές, συχνά είναι ψεύτες.» Μιλήσαμε αρκετή ώρα. Αυτή την αλήθεια την έβλεπα τώρα μπροστά μου, ολοζώντανη. Της χάρισα τις φρέζες που μόλις είχα αγοράσει και μου χάρισε μια αφιέρωση. «Στη Μ. που με καλή τύχη τη γνώρισα.» Διαλέξαμε μαζί και το εξώφυλλο για το βιβλίο της «χλόη θερμοκηπίου» και μετά έφυγα σχεδόν ευτυχισμένη και με λυμένες όλες μου τις απορίες.

Κάμποσες μέρες πιο πριν, έχοντας επιστρέψει από τη δουλειά πτώμα, αργά τη νύχτα πετυχαίνω στο κρατικό κανάλι την εκπομπή «η ζωή είναι αλλού» που φιλοξενούσε την Κική Δημουλά. Άλλες αλήθειες, κι άλλες, κι άλλες, σ’ ένα λόγο που ρέει, χωρίς κομπασμό, με σαφήνεια και ειλικρίνεια.

Γράφω ποιήματα επειδή δεν έχω καταφέρει να ζω ωραία

Είναι πάρα πολύ πληκτικό να συνεννοείσαι πάρα πολύ συστηματικά μ’ έναν άνθρωπο.

Έχουμε μια άλλη ζωή μέσα μας η οποία ενοχλεί, απαιτεί, παραπονιέται…

Ο έρωτας δε θέλει χρόνο, θέλει ταχύτητα. Χρόνο θέλει αυτός ο μύθος της αγάπης, γιατί πρόκειται περί μύθου…Η αγάπη είναι ένα θύμα του σωματέμπορα εγωισμού μας.

Ο βασανισμός κάνει πολύ καλό στα συναισθήματα αρκεί ο βασανιστής να ξέρει τη σωστή δοσολογία.

Εκείνος που κάνει τη μεγαλύτερη κατανάλωση της ελπίδας είναι ο απαισιόδοξος αλλιώς δε θα είχε τα κότσια να είναι απαισιόδοξος…αλλά το κάνει κρυφά και ύπουλα, είναι υποκριτής.

Δεν μπορούσα να συγκρατήσω όλα αυτά βλέποντας την εκπομπή όμως, ας είναι καλά το νετ. Τη συνέντευξη μπορείτε να τη δείτε εδώ. Νομίζω πως αξίζει τον κόπο.

Εδώ παραθέτω κι ένα από τα αγαπημένα μου.

Tο σπάνιο δώρο

Kαινούργιες θεωρίες.
Tα μωρά δεν πρέπει να τ' αφήνετε να κλαίνε.
Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις– πως θά 'ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν' ακούτε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Tυλίγονται άγρια
γύρω απ' τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
θα σας πνίξουν.

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.
(H εφηβεία της λήθης, 1994)

Μικροσκοπική ζωή

2008-05-11T19:11:00.004+02:00

Πάντα μου άρεσαν οι άνθρωποι που είχαν την ευχέρεια να φτιάχνουν πράγματα με τα χέρια τους. Εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους με φαντασία (για πολλούς λόγους πέρα από το αρτιστίκ ενδιαφέρον του αποτελέσματος... :) ) και τους ανθρώπους που είναι δημιουργικοί. Όταν δε, συμβαίνει να έχουν και υπομονή δίνοντας έμφαση στη λεπτομέρεια και όλο αυτό να είναι και εξαιρετικά χρονοβόρο και να γίνεται μόνο και μόνο για την προσωπική τους ευχαρίστηση τότε μου προκαλούν σχεδόν δέος…Απολαύστε εδώ τον κόπο τέτοιων ανθρώπων. Σκηνές από την καθημερινή ζωή σε μινιατούρες. Επέλεξα τις πιο αγαπημένες μου. Περισσότερες μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ. Η σημασία στη λεπτομέρεια είναι σχεδόν συγκινητική. Μερικές έχουν και τρομερό χιούμορ! Καλή διασκέδαση!

ΙδιογράφΩς, λοιπόν...

2008-05-09T00:43:00.003+02:00

Για το http://autographcollectors.blogspot.com

από τον fuzz και το Φώτη
ευχαριστώ σας,
πρόσκληση για όλους όσοι τυχόν επισκέπτονται αυτόν τον παραμελημένο ιστοχώρο.

...καλησπέρες...

Food for thought...

2008-04-14T11:34:00.013+02:00

"Εμείς οι παπάδες έχουμε πολλές νευρώσεις με τον ερωτισμό. Πολλά από αυτά που λέμε μπορεί να είναι συνέπεια των νευρώσεών μας".
Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος, συνταξιούχος πλέον, φωτίζει τη σκοτεινή πλευρά της ιερής υστερίας.
από τη lifo.

"Ο ένας στους τέσσερις ανθρώπους στον πλανήτη επιβιώνει με λιγότερα από δύο δολάρια ημερησίως. Μόνο στην Ε.Ε. , κάθε αγελάδα λαμβάνει ως επιδότηση 4 ευρώ ημερησίως. Είναι καλύτερα να είναι κανείς Ευρωπαία αγελάδα παρά να ανήκει στο 40% των φτωχότερων του πλανήτη".
Ο διευθυντής της Γαλλικής επιθεώρησης "Μοντ Ντιπλοματίκ" Ιγνάσιο Ραμόνε.
από τη lifo.

"Τα media είναι μαγικά. Κάνουν τα μηδενικά, νούμερα!"
Από τοίχο στα Εξάρχεια.

"Κάτω η δικτατορία των μοντέλων. Ολες οι γυναίκες είναι όμορφες όταν τις αγαπούν"
Από τοίχο στη γειτονιά μου.

Ο Σταμάτης Γονίδης στο καινούργιο του cd «Προσδοκώ Ανάστασιν» " ερμηνεύει " βυζαντινούς ύμνους και τροπάρια της Μεγάλης Εβδομάδας. Τα ύστερα του κόσμου, θου Κύριε.....

Στάλες...

2008-04-07T23:10:00.017+02:00

Ύστερα νύχτωσε

δυό ξύλινες καρέκλες

στο φεγγάρι

πάνω στις καρέκλες

οι δυό τους

ξυπόλυτοι

αντικρυστά

αγγίζοντας μόλις

τα δυό μεγάλα δάχτυλα

των ποδιών τους.

Γ. Ρίτσος Μικρή σουΐτα σε κόκκινο μείζον

Γράμμα του Μαθιού Πασκάλη

….

Θεοί! πως αγωνίζεται η ζωή για να περάσει, θα ‘λεγες

φουσκωμένο ποτάμι από την τρύπα βελόνας.

….

Γ. Σεφέρης Τετράδιο γυμνασμάτων

Μες στην κλειστή μοναξιά μου

έσφιξα τη ζεστή παιδική σου άγνοια

στην αγνή παρουσία σου καθρέφτισα τη χαμένη

ψυχή μου

….

Μ. Αναγνωστάκης

Κάποτε ο έρως ξαφνικά κρύφτηκε στην καρδιά μου

κι η ομορφιά του μυστικά τρέμισε στη ματιά μου.

Ανίδεη μιαν υψηλή φιλοξενία πως δίνω,

σ’ ότι μικρό, σ’ ότι γλυκό, σ’ ότι άσκοπο θα μείνω,

να παίζω με τα πλούσια δώρα και τα στολίδια

που στη γιορτή του μου ‘φερε, με τη γιορτή την ίδια.

…..

Μ. Πολυδούρη Ηχώ στο χάος

Αγαπώ το κομμάτι γης που είσαι ‘συ

γιατί από τα πλανητικά λιβάδια

άλλο αστέρι δεν έχω. Εσύ του σύμπαντος

τον πολλαπλασιασμό επαναλαμβάνεις.

Τα μεγάλα σου μάτια είναι το φέγγος

Που ‘μεινε απ’ των αστεριών την ήττα…

…..

P. Neruda Cien sonetos de amor

….

Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ΄ αυτό καλλιεργούνε, όσοι ξέρουν, τα ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλίπες. Και σ’ αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν ποτέ από θάλασσα κι από κολύμπι…

….

Οδ. Ελύτης Μαρία Νεφέλη

Ο άνεμος

Αν μέσα σου φυσάει ένας άνεμος παράξενος

Δώσε του όλες σου τις φυλλωσιές κι όλη τη γύρη.

Τώρα, δεν είσαι πια εσύ, είσαι ο άνεμός σου˙

άσε τον να σε πάει εδώ κι εκεί

παντού όπου θελήσει

μόνο να πνέει να παρακαλάς, ολοένα

και να σε πηγαίνει.

Λ. Παππά Εις επήκοον

Cause and effect

the best often die by their own hand

just to get away,

and those left behind

can never quite understand

why anybody

would ever want to

get away

from

them.

Ch. Bukowski

images taken from here.

You can also find useful tips on how to take pictures like these.

Εναλλακτική άνοιξη...

2008-04-04T11:59:00.005+02:00

Ο Δανός Peter Callesen φτιάχνει τα δημιουργήματά του από λευκά κομμάτια χαρτί. Αυτή η ικανότητά του να κάνει τα πράγματα να φαίνονται πολυεπίπεδα χρησιμοποιώντας αυτό το φθηνό υλικό που οι υπόλοιποι απλώς πετάμε στα σκουπίδια, μου φάνηκε συγκλονιστική...Απ' όσο μπορώ να καταλάβω το θέμα του είναι κυρίως η ζωή και ο θάνατος μέσα στη φύση. Η πολυπλοκότητα της τέχνης μέσα στην απλότητά της εδώ βρίσκει το δημιουργό της.

Pablo Lobato...σε λίγες γραμμές...

2008-04-02T22:42:00.008+02:00

...έχω ξαναγράψει πως με ξαφνιάζουν οι άνθρωποι που με λίγες γραμμές μπορούν να δημιουργήσουν κάτι μαγικό... Ο εξ Αργεντινής Pablo Lobato φτιάχνει καρικατούρες διασήμων...τόσο μα τόσο διαφορετικές...να δείτε μερικές...

Avril Lavigne

Elton John

Robbin Williams

madonna

bjork

Sally Field

Jack Nickolson

Στο επίσημο site εδώ μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και σε άλλες πολύ πολύ ενδιαφέρουσες, όπως των Diego Maradona, Picaso, Klaus Kinski, και φυσικά του αγαπημένου μου Tom Waits...πραγματικά αξίζει τον κόπο...

...enjoy...

Άνοιξη

2008-04-02T11:26:00.003+02:00

Μια φωτοτυπία ταυτότητας

κατοικεί στην άκρη του ματιού μου

κάποιες άδειες θήκες dvd

στοιβάζονται πάνω στο γραφείο

ο ανοιξιάτικος καφές μου

ακίνητος μέσα στην καινούργια μου κούπα

ένα συρμάτινο ποδήλατο

δίπλα στη μολυβοθήκη

οι φόβοι μου τακτοποιημένοι

και ετοιμοπόλεμοι στις θέσεις τους

singing la la la la la la la la la

μια βρύση στάζει

το φαγητό της σκύλας μου ετοιμάζεται

στο μάτι της κουζίνας

και δεν ξέρω τι να απαντήσω

στα παιδιά για τα όνειρα

δεν ξέρω

ποια όνειρα πραγματοποιούνται

ούτε εάν

μάλλον,

είμαι μικρότερη απ’ όσο υπολογίζω

μάλλον,

οι απορίες θα συνεχιστούν κι αυτή την άνοιξη

ας ξανάρθει ο χειμώνας…

I'm a Cyborg, but That's OK

2008-03-30T20:56:00.003+02:00

.....by Park Chan-wook

Μετά το Old boy την τριλογία της εκδίκησης σκέφτεσαι…τι μπορεί να κάνει αυτός ο άνθρωπος για να συνεχίσει να με εντυπωσιάζει, να μη χάσει την ποιότητά του αλλά και να ξεφύγει από την ίδια του τη μανιέρα; Περιμένεις να σε απογοητεύσει… Λίγο στην καλύτερη περίπτωση, και να τον συγχωρήσεις…ή πολύ και πάλι να τον συγχωρήσεις και να περιμένεις μέχρι να ξαναβρεί μια καλή ιδέα, τη φόρμα του ή κάτι που τέλος πάντων μετά από τρεις κορυφαίες ταινίες θα έχει χάσει. Με λίγα λόγια περιμένεις περίπου τα πάντα, αλλά όχι αυτό…

Ε, ναι δεν περιμένεις να μην έχει χάσει τίποτα, να σε απογειώσει κάνοντας κάτι τόσο διαφορετικό βασισμένος πάνω σε μια τόσο δουλεμένη ιδέα που όμως την κάνει να φαίνεται τόσο φρέσκια και αληθινή. Ο άνθρωπος αυτός καταφέρνει να κάνει την τρέλα να φαντάζει ελκυστική, την αγάπη να μπορεί να προσφέρει αυτό που η επιστήμη δεν μπορεί, τον παιδικό μα ταυτόχρονα πραγματικό έρωτα δύο νεαρών τρόφιμων τρελοκομείου να μοιάζει πιο νορμάλ από αυτό που εμείς ονομάζουμε νορμάλ και διάολε να μη γίνει ούτε μια στιγμούλα μελό. Ούτε μια τόση δα στιγμούλα δεν κατρακύλησε στο μπανάλ! Μέσα σε όλο αυτό χωράει το χιούμορ, οι οικογενειακές σχέσεις που μέσα στην παράνοιά τους διατηρούν κάτι το καθημερινό και από την άλλη, ξυπνάς το πρωί και κάνεις σκέψεις σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο…

Να μην ξεχάσω να πω και για την έξοχη ερμηνεία των ηθοποιών πρωταγωνιστών και μη, να μην ξεχάσω να πω για τα χρώματα και τους συμβολισμούς και τη φωτογραφία και και και…

Άμα δεν το είδατε να το δείτε, κι αν δεν το ‘χατε σκοπό να το βάλετε…και να το πείτε και στους φίλους σας. Άντε μήπως και τέτοιοι σκηνοθέτες αρχίσουν να κόβουν πολλά πολλά εισιτήρια και πάψουν να έχουν ανάγκη το Hollywood για αναγνώριση και φράγκα…γιατί αν την κάνουν κατά το big apple φασκελοκουκούλωστα….

Κι άλλο παιχνίδι...για φαντάσου...

2008-03-13T11:31:00.006+01:00

...με ποιο τραγούδι θα έλεγες το σ' αγαπώ...Νομίζω ότι πια δε θα έλεγα το σ' αγαπώ με ένα τραγούδι...Με τα χρόνια οι άνθρωποι άλλωστε λένε πολύ πιο δύσκολα το σ' αγαπώ...εγώ απ΄την άλλη μεριά λέω σ΄αγαπάω...δεν ξέρω...πάντα μου είχα την εντύπωση ότι σ΄αυτή την κοιλίτσα του άω χωράνε πολύ περισσότερα πράγματα από τη σκέτη κατάληξη ώ...ωστόσο, νοστάλγησα να πω ένα τραγούδι για το πως έλεγα το σ΄αγαπώ όταν ήμουν πιτσιρίκα...

...να κάπως έτσι...

...love will tear us apart again...

...λέω τώρα να παίξει ο fuzz και ο Περ...κι όποιος άλλος θέλει βέβαια...

Y.Γ: ...Φώτη ευχαριστώ που με παρακινείς ξανά...ίσως κάποιες φορές το έχω ανάγκη...
Υ.Γ. 2: Για κάποιους που λένε ότι δε με παίζει κανένας...

Η απάντηση της Μαρίας

2008-02-21T22:16:00.002+01:00

Καθώς έκανα τη βόλτα μου στα blogs απόψε, κάπου είδα γραμμένο το ποιήμα της Κ. Γώγου"θα ΄ρθει καιρός"...και θυμήθηκα πως παλιότερα είχα κάνει ένα κολάζ από το ποίημα της αυτό και το τραγούδι των Στ. Κραουνάκη-Λ. Νικολακοπούλου "παιδικά παιχνίδια". Είπα λοιπόν...για δες...πως περνάει ο καιρός και πως τα πράγματα δεν αλλάζουν...

...Το τραγούδι με παύλες και τελείες τρεις...

Θα ΄ρθει καιρός που θ΄ αλλάξουνε τα πράγματα
-Πέρασ΄ ο καιρός…

Να το θυμάσαι Μαρία
-παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως…

Θυμάσαι Μαρία, στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
-τα μεσημέρια μίλα μου…

που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μ΄ όλες τις φωνές…

Μη βλέπεις εμένα, μην κλαις.
-Ποτέ δεν έμαθα τι σ΄ έκανε να κλαις…

Εσύ είσαι η ελπίδα μου.
-Βγαίνει η βαρκούλα,
βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά…

Άκου, θα ΄ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς,
Δε θα βγαίνουν στην τύχη
-και τότε ρίξαμε τον κλήρo…

Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές με γυρμένους απ΄ έξω
-να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…

Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε,
Δε θα ΄μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια
-να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί…

Οι άνθρωποι σκέψου, θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
-Ήλιος και βροχή χιλιάδες όνειρα
παντρεύονται οι φτωχοί
κι εγώ σε χάνω μίλα μου
κι άκου τι θα πω…

να φυλάξεις μοναχά σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
-να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα τα φυλάει…

λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές:
-ψηλά τα χέρια γιατί τόσο σ΄ αγαπώ
και μένω αταξίδευτος…

απροσάρμοστοι, καταπίεση, μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
-νταμ, νταμ
φιλιμί κοντάμ
νταμ νταμ
καραγάς ξεπετώ…

για το μάθημα της ιστορίας.
-δίπλα στον ποταμό εγώ θα βγω…

Είναι Μαρία δε θέλω να λέω ψέματα, δύσκολοι καιροί
και θα ΄ρθουνε κι άλλοι δεν ξέρω.
-περνά, περνά η μέλισσα…

Μην περιμένεις κι από ΄μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω.
-με τα μελισσόπουλα…

Κι από όσα διάβασα ένα κρατάω καλά
σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος.
Θα την αλλάξουμε τη ζωή.
Παρόλα αυτά Μαρία…

-δεν περνάς κυρά-Μαρία
δεν περνάς,
δε με πονάς....

Blog-οπαίχνιδων συνέχεια...

2008-02-21T21:12:00.004+01:00

photo taken by ...

Με παιχνίδι σας άφησα, με παιχνίδι σας ξαναβρίσκω....Ξανά ο καλός μου Φώτης με προσκάλεσε και αλίμονο...Οι κανόνες έχουν ως εξής:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 [αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο].
3. Βρες την πέμπτη περίοδο [=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι] της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους [δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη].
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το βιβλίο που διαβάζω τελευταία είναι ένα του Καμύ, το οποίο το δανείστηκα από το φίλο μου τον Παντελή, που του το είχε χαρίσει μια φίλη του και πάει λέγοντας...Το καλό με αυτό το βιβλίο είναι ότι είναι πολύ πρακτικό διότι είναι τσέπης, άρα το κουβαλάς μαζί σου όπου να ΄ναι...

...Συνήθως το έχω στην τσάντα μου και διαβάζω σε ώρες και αίθουσες αναμονής... Το πρώτο πράγμα που ήταν πιο κοντά μου λοιπόν, μόλις μπήκα σπίτι και κάθισα στον υπολογιστή, ήταν το συγκεκριμένο...

...λίγα λόγια για το βιβλίο...

Εκδόσεις: ΜΕΤ (Μπουκουμάνης Εκδόσεις Τσέπης)
Στοιχειοθετήθηκε και τυπώθηκε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1973
Στ' Έκδοση
Τιμή: 200 δρχ.

Αλμπέρ Καμύ
Ο μύθος του Σίσυφου
Δοκίμιο πάνω στο παράλογο

Στη σελίδα λοιπόν 123, στην 6η περίοδο λέει:

Εάν ο Ντοστογιέφσκι έμενε σ' αυτή την εξέταση, θα γινόταν φιλόσοφος. Περιγράφει όμως τις συνέπειες που μπορούν να έχουν αυτοί οι πνευματικοί ακροβατισμοί σε μια ανθρώπινη ζωή και γι αυτό είναι καλλιτέχνης. Από τις συνέπειες αυτές τον απασχολεί η τελευταία, εκείνη που ο ίδιος στο "Ημερολόγιο ενός Συγγραφέα" ονομάζει λογική αυτοκτονία.

Προσκαλώ με χαρά όποιον του/της αρέσουν τα παιχνίδια...

...Τι ωραία που σας ξαναβρίσκω!

Κι άλλο blogοπαίχνιδο....μ' αρέσει.....

2008-02-14T23:03:00.003+01:00

image taken by (!!!)

Ηθικός αυτουργός ο Φώτης...πάλι...αλλά αυτό εδώ είναι αρκετά μυστήριο και ενέχει παγίδες...λέγεται τα 7 κακά της μοίρας μου...

Ενέχει παγίδες γιατί πολύ εύκολα μπορείς να αρχίσεις να γράφεις μαλακίες του στυλ το χειρότερο μου είναι που είμαι ειλικρινής ή ότι εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους και αυτοί οι άτιμοι με πληγώνουν...και άλλες τέτοιες πίπες...

Παγίδες επίσης διότι κυρίως θεωρούμε κακά εκείνα που η νόρμα θεωρεί κακά σε εμάς...

Θα μπορούσα να γράψω - και έχω πιστέψτε με να γράψω πολλά - που οι άλλοι θεωρούν αλλόκοτα σε μένα αλλά, είτε επειδή ποτέ δεν ασχολήθηκαν σοβαρά με την ψυχοσύνθεσή μου, είτε επειδή πιπιλίζουν τη γνωστή καραμέλα "εγώ ποτέ δε θα το έκανα αυτό, απαιτώ λοιπόν και οι άλλοι να μην το κάνουν σε εμένα" τα θεωρούν μειονεκτήματά μου. Εγώ πάλι τα θεωρώ γλυκές αλλοπροσαλοσύνες, τέτοιες που κι εγώ όταν τις συναντώ στους άλλους δεν τις αφορίζω αλλά μάλλον τις ερωτεύομαι...

Εδώ λοιπόν θα γράψω τι εγώ θα ήθελα να αλλάξω στη ζωή μου κι όχι τι οι άλλοι θεωρούν πως πρέπει να αλλάξω...

Ξεκινώ λοιπόν...

Δεν έχω μέτρο ούτε αυτοέλεγχο…καπνίζω πολύ…

Δε θα προλάβω να ακούσω, να δω και να διαβάσω αυτά που θέλω…γιατί η ζωή είναι μικρή, γαμώτο!

Πολύ συχνά είμαι σνομπ…πράγμα που δε θεωρώ κακό…αλλά το θεωρούν οι άλλοι…το κακό σε όλο αυτό είναι ότι συχνά δεν το δείχνω…

Δεν είμαι διπλωμάτης και το έχω πληρώσει ακριβά…

Δουλεύω περισσότερο από όσο θα ήθελα να επιτρέπω στον εαυτό μου…

Νευριάζω με την ηλιθιότητα και σιχτιρίζω πολύ τους οδηγούς που κυκλοφορούν στους Αθηναϊκούς δρόμους

Δεν βρίσκω 7 κακά στον εαυτό μου, πράγμα που σημαίνει ότι μου λείπει η αυτογνωσία κι αυτό είναι το χειρότερο…

☼♀♂►◄♥

2008-02-03T23:15:00.000+01:00

Φαύλους κύκλους κάνει το μυαλό μου
σαν αμμοθύελλα στροβιλίζεται μέχρι τον ουρανό
κι είναι απ΄ τις αμμοθύελλες εκείνες που τους ανήκεις
μες στο μάτι του κυκλώνα χωράς.

Αλλού πουθενά.

Βαρέθηκα ξέρεις τα εύκολα
δε με συγκινεί η απάτη πια
δε μου λέει κάτι το ψέμα, ούτε η αρετή,
ούτε η κακία.
Απολιθώθηκα.
Ναι, απολιθώθηκα
μέσα στις καρδιές των αγαπημένων

Αλλού πουθενά.

Καιροφυλακτώ μόνο, κρυμμένη
πίσω από φυλλωσιές ανυπαρξίας
για να αρπάξω το καινούργιο
όχι άκριτα.

Έτσι μόνο.

Κι αν κάποτε έρθει ο καιρός
να καταλάβεις πως τα χρόνια
έχουν αξία, μαζί και οι στιγμές
είναι τότε που θα σου χαρίσω
όλα τα τραγούδια μου.

Τότε μόνο.

Φαύλους κύκλους κάνει η καρδιά μου
γύρω από το οικείο, όχι το ίδιο, το οικείο μη μπερδεύεσαι
κι είναι από τα μπερδέματα εκείνα που αποπροσανατολίζουν
και σε οδηγούν ευθεία στο θάνατο.

Αλλού πουθενά.

Βαρέθηκα ξέρεις τον εαυτό μου
δε με συγκινούν τα ίδια πια.
δε μου λέει κάτι το καλό, ούτε το θελκτικό,
ούτε η σαγήνη.
Αποτεφρώθηκα.
Ναι, αποτεφρώθηκα
Μέσα στην ίδια τη φωτιά μου.

Αλλού πουθενά.

Μεγαλώνω βλέπεις…

Ποιηματοπαίχνιδο...

2008-02-01T00:32:00.000+01:00

Τώρα πως με έπιασες βρε Φώτη μου έτσι στον ύπνο...τι να πω....

...πεθαίνω τόσο για παιχνίδια όσο και για ποιήματα...

...μιας και αρχίσαμε με το Π σήμερα...και άκρη δε θα βγάλουμε...να παραθέσω ένα από τα εκατοντάδες αγαπημένα μου της Λένας Παππά...

...αφού σημειώσω πως το αγαπημένο μου ποιητικό έργο όλων είναι το Μαρία Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη.

Desiderata

Όλα τα λόγια μου να τα στιλβώσω
με σιωπή λευκή

Λευκή κατάντικρυ στον μαύρο μου καθρέφτη να σταθώ
και να χαμογελάσω

Χαμογελώντας ενώ ξέρω, να ονειρευτώ
πως κάποτε η έρημος θ’ ανθίσει

Έρημη, με του χρόνου μου να μεθύσω
το πικρό κρασί

Να μάθω το αληθινό όνομά μου˙ να μην παραλείψω
να ταΐσω τους πόθους μου
νιογέννητα κουταβάκια, που γρυλίζουνε
και δαγκώνουν παίζοντας το μέλλον

Το σώμα γδύνοντας να ντυθώ με την ψυχή

Να γεννηθώ ξανά μες στα όνειρά μου

Πάλι να ανάψω στο αίμα μου το «Σ’ αγαπώ»

Να γράψω γράμμα στο Θεό μου

Να λησμονήσω τα’ αλησμόνητα

Τα μυστικά του έρωτά μου να μοιράσω
σ΄ εκείνους που δεν αγαπήθηκαν

Να χορτάσω
με φρέσκα σάρκα ονείρων
το θηρίο της ελπίδας μου

Να φτιάξω ένα αντικλείδι για την πόρτα της αιωνιότητας

Ν΄ ανοίξω τα κλουβιά σε όλα τα πουλιά

Να πω όλα τα γλυκά και τα τρομαχτικά με τ΄ όνομά τους

Να βάψω τη ζωή μου με το μπλέ της ομορφιάς

Να γύρω πάνω από το Άδειο και να μη με πάρει ο ίλιγγος

Να μάθω απ’ έξω κι ανακατωτά
την αλφαβήτα του κορμιού
και την προπαίδεια της ψυχής μου

Να ψάξω και να βρω την άσπρη προσευχή μου

Με όνειρα να μπαλώσω το σκισμένο μου Παρόν

Ν’ αλλάξω ρότα και φυγόκεντρο

Της μάταιης αναμονής να ξεριζώσω τις τσουκνίδες

Τη λεοντή μου να πετάξω και να μείνω
στην πρώτη μου ωραία γυμνότητα

Η ιστορία της λίμνης και ο πρίγκιπας*

2008-01-31T19:44:00.000+01:00

...ένα σύγχρονο παραμύθι για μεγάλα παιδιά...

Ο πορτοκαλί περιπατητής (οδοιπόρος) μου έστειλε μια επιστολή που είχε μόνο λέξεις από π γραμμένες...

...παραθέτω περικοπή...

Παρακάτω περιμένει πράσινη πεταλούδα.
Πετάει παγώνι ποικιλόχρωμο
πλαγίως Πειραιώς.
Πάλι πεθαμένες Παρασκευές περιμένουν
παλιρροϊκά παραστρατήματα.
Ποτά παπαρούνας περιστοιχίζουν
παρανοϊκούς ποιητές.
Πολύχρωμα παπούτσια πίσω από παραβάν
περιμένουν πανέτοιμα.
Παραλίγο παραλία, πανσέληνος παλαβή.
Παντέρημος περιδιαβαίνω πίσω από παντζούρι.
Παρατείνω παρατήρηση.
Παρατηρώ πέταγμα πουλιού.
Παρακάθομαι παρακάτω.
Παρασημοφορώ πεθαμένες παραστάσεις.
Πρίγκιπας πάλι, πλανήτης πουθενά, παραμύθι περιστασιακό.
Περιβάλλομαι παραπτώματα - παράπονα.
Πνοή περιστεριού περισυλλέγω πεζοπορώντας.
Πορφυρή παντιέρα παραπέμπω: που; ποιος; πότε;
πάντα; ποτέ; πόσο; πόσοι; πόσα; πολλά;
Παταγώδης περηφάνια παραληρεί
περιμετρικά πυώδους περσινής περίσκεψης.
Πύρινος πυρετός πολύχρωμων πειραμάτων.
Πασαλείβομαι πέλαγα
που πρέπει πάραυτα να πυρποληθούν.
Πλοίο παίρνωμα πουθενά παράδεισος.

Απάντησα:

Περαστική παράμερα.
Παρκάρω προθέσεις περιμένοντας._

* ...είναι ένα παραμύθι που ξεκίνησε να γράφεται πριν κάποια χρόνια...και δεν τελείωσε ποτέ...εδώ ένα απόσπασμα..

Υ.Γ. Λατρεύω τις τρεις τελείες που πάντα υποδηλώνουν κάτι χωρίς να το φωνάζουν...

Υ.Γ. 2: Λατρεύω τα υστερόγραφα περίπου για τους ίδιους λόγους ή μάλλον, γιατί εκεί λέγονται τα πιο σημαντικά...

Υ.Γ. 3: Απεχθάνομαι τις αναπάντητες επιστολές...

Φθινοπωρινή άποψη για το σεξ

2008-01-28T22:56:00.000+01:00

Πόσο το γκρι και το λευκό
κάνουν ωραία αντίθεση!
Το όμορφο θέαμα των δύο τοίχων
διακόπτει το παιχνίδισμα της ελιάς
καθώς βλέπω ανόρεχτα έξω από το παράθυρο.
Άραγε μέσα απ' τον όμορφο τοίχο
να ειπώθηκαν καθαρότερες αλήθειες;

Φαντάζομαι τη γκρι σου με μια πιτσιλιά μαύρο
κι εκείνη την πάλευκη χωρίς κανένα χρώμα, στείρα.
Τις χρωματιστές σου αλήθειες ήξερες καλά να κρύβεις
στις άκρες των δαχτύλων, στην αφή.
Το θέαμα που διακόπτεται από τα φύλλα….
όπως διέκοπταν τις αλήθειες μας άνθρωποι
άχρωμοι, διάφανοι και τιποτένιοι
που έσερναν λόγια αφύσικα αλιευμένα
από τις φαντεζί ζωές τους...
...έτσι γέμιζαν κίτρινα φύλλα οι αλήθειες μας

Μα ούτε εσύ, ούτε εγώ ξέραμε από κηπουρική
Τι να τα θεωρήσεις άραγε;
Λίπασμα ή σκουπίδια;
Για τη νέα μου ζωή έχω πάρει φτυάρια
και τσουγκράνες και χλοοκοπτικές μηχανές
κι όταν θα ΄ρθεις να μου ευχηθείς
το ξέρω,
θα κρατάς τσεκούρι,
σε ξέρω.

Βουλώστε το όλοι....

2008-01-28T00:17:00.000+01:00

....όσο οι μισθοί βρίσκονται σε επίπεδα πείνας....

....βουλώστε το όλοι....

παρακαλώ!

Memoirs

2008-01-10T13:43:00.000+01:00

Κάποτε, όταν ήμουν πιτσιρίκα, είχα μάλλον την ανάγκη να ανήκω κάπου. Να είμαι μέρος ενός συνόλου. Έψαχνα να βρω πράγματα, τόπους και ανθρώπους που να μου ταιριάζουν. Δυστυχώς όλα αυτά εμπίπτουν σε μια νομοτέλεια που λέει « λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν κατά παραγγελία στη ζωή». Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως πρέπει να αφήνουμε χώρο στους ανθρώπους και χρόνο στα πράγματα. Περνώντας τα χρόνια λοιπόν, ήρθαν και τόποι και πράγματα και άνθρωποι – κυρίως αυτοί - που έγιναν νόμος στο δικό μου προσωπικό σύμπαν και όρισαν τις δικές τους νομοτέλειες. Ένας από αυτούς τους τόπους, λατρεμένος τώρα πια, είναι και ο κινηματογράφος Άστυ. Αυτό δε συνέβη καθόλου λόγω της φυσικής μου απέχθειας προς τα multiplex. Το Άστυ είναι ένας χώρος που θυμίζει σινεμά. Το δικό σου σινεμά. Απολαμβάνω πολλά πράγματα εκεί. Τους ανθρώπινους ανθρώπους στο ταμείο και το bar,τις αφίσες και τις παλιές φωτογραφίες από ταινίες που πουλάει, τις γνωστές φάτσες – θαμώνες, ως και το ότι η τουαλέτα είναι μέσα στην αίθουσα. Πως να το πω, νοιώθεις οικεία. Μου αρέσει που είναι στο κέντρο, μου αρέσει που έχει δίπλα ever green (αν και είναι μούφα…) αλλά μια σαλάτα άνετα μπορείς να τσιμπήσεις, μου αρέσει ακόμη ακόμη που είναι στο υπόγειο. Νοιώθω θαλπωρή, σα να ‘μαι στο σπίτι μου. Νομίζω πως δε χρειάζεται να πω πως μου αρέσουν και οι ταινίες που προβάλει. Μια τέτοια είδα και χθες…..

Υπηρέτησα το βασιλιά της Αγγλίας.....

Ο ήρωας που μου θύμιζε Chaplin τόσο στους τρόπους όσο και στην αθωότητα με την οποία αντιμετώπιζε τη ζωή. Η πονηρή του διάθεση που του χάρισε την κορυφή και την πτώση, ο τρόπος που κοιτούσε, ο τρόπος που ερωτεύονταν…όλα…

Το πιο ωραίο striptease που είδα εδώ και χρόνια....

Δεν ήθελα να τελειώσει...Πέρασαν από μέσα μου, ο Begnini, ο Greenaway, ο Pazolini, όλοι σαν σε λούνα πάρκ... Καλύτερα δε γίνεται...

The cultest site ever!

2008-01-07T19:48:00.001+01:00

...!!!

Προβλήματα ταξινόμησης

2008-01-07T00:17:00.000+01:00

DVD. Πρόβλημα ταξινόμησης 01

Μετά από απίστευτης διάρκειας συζητήσεις για το πώς θα ταξινομήσουν - σε Excel πάντα - τα dvd’s που μαζεύουν κάθε χρόνο – και που επιτέλους ήρθε η ώρα να το κάνουν… προέκυπταν πάντα ερωτηματικά. Για παράδειγμα, το Carlito’s way που θα το βάλουν στο “σκηνοθέτης Brian De Palma” ή στο “ηθοποιός Al Pacino”; Την Amelie; Στο “Γαλλικός κινηματογράφος” ή στο “ ηθοποιός Audrey Tautou”;…και τώρα που αυτή μετακόμισε στο Hollywood; Τα animation θα έχουν άλλο Εxcelόφυλλο ή το ίδιο αυτό των ταινιών; Και τι κατηγοριοποίηση θα γίνει στις ταμπελίτσες των θηκών των dvd; Θα έχουν μόνο αριθμούς ή και γράμματα (π.χ. τα τρία πρώτα της κατηγορίας τους ΗΘΟ 12 για το ηθοποιός, ΣΚΗ 126 για το σκηνοθέτης κλπ); Και πόσους αριθμούς θα έχουν: έναν για την κατηγορία και έναν αύξοντα…Κι αφού τα καημένα τους dvd κατέληξαν να έχουν “ αριθμό μητρώου” που έμοιαζε κάπως έτσι: W/A 3 N/H 4 296 >>> * Woody Allen 3 New Hollywood 4 αύξοντας αριθμός 296 και άκρη δεν έβγαινε και τα dvd’s πλήθαιναν πάνω σε γραφεία, μέσα σε θήκες, κάτω από γραφεία, έξω από θήκες, μέσα σε σακούλες κλπ, κλπ….Έγινε το μεγάλο βήμα: Excel κατηγορία A τίτλος ταινίας, κατηγορία B όνομα σκηνοθέτη, κατηγορία C επίθετο σκηνοθέτη και κατηγορία D αύξοντας αριθμός.

- Τι ρε συ, έτσι χύμα;

- Ναι, έτσι! Βρίσκονται και κατά σκηνοθέτη και κατά τίτλο, τι άλλο δηλαδή;

Κι έτσι πανηγυρικά διεκδικώ το πιο συμμαζεμένο γραφείο της παρέας για το 2008! Κι ας τα λέει ο Sokurov δίπλα δίπλα με τους αδερφούς Marx κι ο Asterix με τον Bergman. Hurrey!

Virtual reality. Πρόβλημα ταξινόμησης 02.

Ντριιιιιν! Ντριιιιιν!

- Καλησπέρα.

- Να σε χαιρόμαστε, να τα εκατοστήσεις.

- Ευχαριστώ και σε σένα εύχομαι υγεία και φράγκα.

- Πότε γύρισες;

- Σήμερα, εσύ;

- Κι εγώ

- Πως πέρασες καλά ήταν μωρέ ξαδέρφη αλλά από την Τρίτη τα κεφάλια μέσα.

- Ναι ρε συ, άστα όσες μέρες και να έχουμε διακοπές ποτέ δε φτάνουν.

- Μπλα, μπλα, μπλα….

- ….και που λες την παραμονή της πρωτοχρονιάς καθόμουν στον καναπέ με μια κουβέρτα, η μάνα πιο ‘κει, πέρα δώθε με τον πλάστη να φτιάξει τις πίττες, εγώ με μια παλιοφόρμα που μου ‘πεφτε περίμενα τη μάνα μου να τελειώσει για να σκουπίσω και να σφουγγαρίσω πριν μαζευτούν όλοι για το τραπέζι, ο μπαμπάς στη σόμπα πιο ‘κει να ζεσταίνεται και στην τηλεόραση η Μπίλιω με το Μάριο Φραγκούλη ντυμένοι με τα καλά τους να ανταλλάσσουν ευχές για υγεία και μακροημέρευση. Κοιτάω ξανά τη μάνα μου, κοιτάω τη φόρμα μου, κοιτάω το μπαμπά μου και ρίχνω ξανά μια ματιά στην τηλεόραση. Εγώ σκέφτομαι ζω σε άλλο κόσμο…

Χαμογέλασα…αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου ξαδέρφη.

Virtual family. Πρόβλημα ταξινόμησης 03.

Ντριιιιιν! Ντριιιιιν!

- Καλησπέρα.

- Να σε χαιρόμαστε, να τα εκατοστήσεις.

- Ευχαριστώ και σε σένα εύχομαι υγεία και φράγκα.

- Πότε γύρισες;

- Σήμερα, εσείς πως περάσατε;

- Να μωρέ εδώ, ξέρεις, αδιάφορα, οικογενειακά, εσύ;

- Καλά, καλά, είχε πολύ κρύο…

- Μπλα, μπλα, μπλα….

- ….αύριο αρχίζετε ε;

- όχι μεθαύριο…την Τρίτη..

- …..και δε μου λες; Γιατί παρακαλώ τα σχολεία δεν ανοίγουν του Αη-Γιαννιού;

- J για να έχουμε περισσότερες διακοπές, καλύτερα

- Άμα ήσουνα μάνα με τρία παιδιά, θα σου έλεγα από πότε θα ήθελες να ανοίξουν τα σχολεία. Από τις 3 του μηνός!

Χαμογέλασα…Αυτό μου φάνηκε πραγματικά αστείο

- Γι αυτό δεν είμαι μάνα της είπα…

Κλείσαμε το τηλέφωνο, κι αυτή είναι μια αγαπημένη μου ξαδέρφη…για άλλους λόγους…

Προτεραιότητες. Πρόβλημα ταξινόμησης 04.

Από την 1/1/08 κόβω το κάπνισμα! Ούτε τζούρα. Ο μήνας πήγε 6 κι εγώ επιστρέφοντας αγόρασα 3 πακέτα…για σιγουριά…

Χαζοσυγκινήσεις….. Πρόβλημα ταξινόμησης πολλαπλής μεταβλητής.

Άμα λιώσουν οι πάγοι θα μου λείψει ο Άη-Βασίλης

Τι μπορεί να κάνει το ταλέντο με ένα pen pad...απίστευτο!

ή ακόμα καλύτερα με λίγο ketchup και λίγα chips...

Μην ξεχάσω! Να ποστάρω τη λίστα του φίλου μου του Παντελή στο rate your music, ως προκαταβολική συγγνώμη για τον αυριανό καυγά αφού στο Sketches of Spain του Miles Davis έβαλε 4 αστεράκια κι όχι 4.5 όπως του είχα πει...ανανέωσε όμως το hate list του κι έριξα πολύ γέλιο...Είναι ιδανική λίστα πάντως γι όποιον θέλει να αγοράσει cd και δεν έχει ιδέες. Εμπιστευθήτε τον, ακούει τα πάντα, πάντα και παντού....απεριόριστα μουσικά χιλιόμετρα ... του χρωστάω τη μουσική μου παιδεία....Ουπς! Κάτσε να κρύψω το woman in red μην το δει κι έχουμε άλλα προβλήματα!

Καλή χρονιά!

Υ.Γ και μια φωτό.............................

SPOOKY XMASS IN REALITY

2007-12-26T17:26:00.000+01:00

Διαβάζω στο BHMagazino, τευχ.374, 16/12/07.

Ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ιλ, κλειδοκράτορας του πλέον απολυταρχικού καθεστώτος της Ασίας, αποδεικνύει ότι δεν έχει εγκαταλείψει την προσφιλή τακτική του: τις δημόσιες εκτελέσεις. Τελευταίο θύμα ο Βορειοκορεάτης εργοστασιάρχης που συνελήφθη να πραγματοποιεί διεθνείς κλήσεις από κρυμμένα τηλέφωνα στο υπόγειο του εργοστασίου του. Την εκτέλεσή του μέσα στο στάδιο παρακολούθησαν 150,000 άνθρωποι.

Μου εγείρονται δε, διάφορα ερωτήματα:

α) Τι χρώμα γόβες προτιμά, και τι λακ χρησιμοποιεί; Αφού: ανάμεσα στα πιο γελοία που λέγονται για τον Κιμ Γιονγκ-ιλ - και το οποίο μάλλον αληθεύει - είναι ότι φοράει παπούτσια με ψηλά τακούνια (ως και 10 εκ.) και χτενίζει «φουσκωτά» τα μαλλιά του για να προσθέτει πόντους στο μπόι του που δεν ξεπερνά το 1,60.

β) Τα ασημένια τσόπστικς είναι σκαλιστά κι αν ναι με τι σχεδιάκια και... τους αστακούς τους τρώει ζωντανούς ή όχι; Αφού κατά τη διάρκεια ταξιδιού του με τρένο: παραλάμβανε καθημερινά αεροπορικώς ζωντανούς αστακούς τους οποίους έτρωγε με ασημένια τσόπστικ

γ) Τι τις κάνει 200 Mercedes και άραγε τις προτιμά από τα Mazda RΧ-7 τα οποία επίσης συλλέγει;

δ) Αφού διάβασα ότι έχει στη συλλογή του 20.000 ταινίες αναρωτήθηκα αν αυτή η κουλτούρα δεν του άφησε τίποτε μέσα του... Μετά διάβασα ότι οι αγαπημένες του είναι οι : «Ράμπο», «Παρασκευή και 13» και «Τζέιμς Μποντ» και μετά μου λύθηκε η απορία.

ε) Μέσα σε δύο μόνο χρόνια έγραψε έξι όπερες και ερωτώ: Ποια η σχέση του με το Νίκο Καρβέλα; Μήπως είχε ιγκόγνιτο ψιλογράψει και κανένα ορατόριο στους "Δαίμονες";

στ) Πιστεύει λέει ότι θα τον διαδεχθεί ένας τρίδυμος και γι αυτό όλα τα τρίδυμα που γεννιούνται στη Βόρεια Κορέα συγκεντρώνονται και ανατρέφονται σε κρατικά ορφανοτροφεία όπου το καθεστώς έχει τη δυνατότητα να τα παρακολουθεί στενά. Είναι πρότυπο του ο Ηρώδης; κι αν ναι ποια η μυστική του σχέση με το Χριστιανισμό;

ζ) Ανήκει στους illuminati;

η) Στη χώρα του δεν τρώνε επίσης και σκύλους; Αυτός γιατί προτιμά τους αστακούς; Γνωρίζει το Νίκο Μαμαλάκη;

θ) Και καλά αυτός, οι άλλοι 150,000 που πήγαν να παρακολουθήσουν τη δημόσια εκτέλεση του καημένου που τόλμησε να κάνει διεθνείς κλήσεις στο εξωτερικό, πληρώνονται όπως το κοινό στα διάφορα reality ανά τον κόσμο ή όχι; Κι αν ναι πόσα παίρνουν;

ι) Έχει σκεφτεί να το κάνει τουριστική ατραξιόν; Πως βρε παιδί μου πηγαίνουν και παρακολουθούν ταυρομαχίες ή κάνουν safaris; Μιλάμε για τρελό χρήμα...

Φαντάζομαι τη Μάντλιν Ολμπραϊτ με στολή παραλαγής και καπελάκι jungle με μια καραμπίνα στο χέρι να βρίσκεται στις κερκίδες! Η ίδια δήλωσε όταν τον επισκέφθηκε στη χώρα του το 2000: «Τον βρήκα πολύ ενημερωμένο» είπε, αν και μερικά από τα σχέδιά του για την οικονομία της Βόρειας Κορέας της φάνηκαν παράλογα. Σε άλλα θέματα δεν τον βρήκε όπως της τον είχαν περιγράψει: «Δεν νομίζω ότι ζει με ψευδαισθήσεις και δεν είναι κάποιος που ενδιαφέρεται μόνο να βλέπει κακές ταινίες».

Τελευταίο μου λοιπόν ερώτημα:

Πόσο ηλίθια είναι ή προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι;

Αυτά τα ερωτήματα απασχόλησαν τα φετινά μου Χριστούγεννα. Αν έχετε απαντήσεις παρακαλώ γράψτε μου. Άντε και του χρόνου τέτοια.

* Σχετικά διαβάζω:

Βόλφγκανγκ Σόφσκι: Πραγματεία περί της βίας

Φρόιντ: Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας

Καμύ Αλμπέρ: Σκέψεις για την τρομοκρατία

SPOOKY XMASS

2007-12-21T05:42:00.000+01:00

Στο δρόμο…

Βρόντηξε την πόρτα πίσω του με δύναμη. Έφυγε από τη δουλειά του κουβαλώντας νεύρα…πολλά νεύρα. Και να ‘ταν μόνο η δουλειά; Η γυναίκα του, οι υποχρεώσεις, τα δάνεια, τα παιδιά, οι εκκρεμότητες, όλα γύριζαν σα σβούρα στο κεφάλι του κι εκείνος ο αδιόρατος κόμπος στο λαιμό, δεν έλεγε να φύγει. Άει σιχτίρ! Γι αυτό μόχθησα στη ζωή μου; Για αυτό οι σπουδές και τα πτυχία; Γι αυτό η κούραση και η ζαλάδα πάνω από τα βιβλία, μέσα σε βιβλιοθήκες, κάτω από στοίβες περιοδικά; Και τώρα να μην μπορείς να αξιωθείς ένα ταξίδι! Όλη τη ζωή του μοχθούσε για να πάει παραπέρα, ο ίδιος, το μυαλό του, τα ενδιαφέροντα, η μόρφωση, οι προοπτικές…να πάνε όλα παραπέρα, να κάνει ένα βήμα μπροστά. Και το έκανε. Ένα τεσσάρι στην Πετρούπολη, ένα εξοχικό στο Δήλεσι, δυό παιδιά κι ένα αμάξι…Εντάξει και μια φορά το χρόνο στο εξωτερικό με τη γυναίκα του. Εδώ που τα λέμε δεν είναι και λίγα, σκέφτηκε. Όμως, πως σκατά έγιναν όλα τόσο λίγα; Αυτό ονειρευόμουν σαν παιδί; Αυτό ήθελα να γίνω σα θα μεγαλώσω; Αυτό; Δεν είχε άνθρωπο να πει κουβέντα. Κανέναν. Η γυναίκα του, καλή σύζυγος και μητέρα, μίλαγε μόνο για τα παιδιά της ή μόνο σ’ αυτά. Πλησιάζουν γιορτές σκέφτηκε. Θα πάρουν καινούργια φωτάκια γιατί κάηκαν τα περσινά κι ένα φωτεινό Άη Βασίλη για να τον βάλουν στο μπαλκόνι. Σκατά!

Σ’ ένα μπουρδέλο λίγο παρακάτω…

Αυτό ονειρευόμουν σαν παιδί; Αυτό ήθελα να γίνω σα θα μεγαλώσω; Αυτό; Κι έτριβε το μάρμαρο στο μπαλκόνι, ν’ ασπρίσει…την ψυχή της ήθελε ν’ ασπρίσει κι έτριβε με μανία! Άει σιχτίρ! Τόσα χρόνια διάλεγε τα καλύτερα ρούχα, αγόραζε τα ακριβότερα καλλυντικά, πρόσεχε τους πελάτες, έκανε συχνά ιατρικές εξετάσεις και το κυριότερο δεν είχε νταβατζή. Τα κατάφερνε μόνη της και με το κεφάλι ψηλά. Δε χρώσταγε σε κανέναν, αλλά ούτε και ήθελε να της χρωστούν. Είχε αρκετά λεφτά, μια μικρή περιουσία, σε κινητά κι ακίνητα. Αλλά δούλευε για χόμπι. Έλεγε…Από μέσα της έλεγε άλλα. Δούλευε γιατί δεν άντεχε τη μοναξιά, τη βουβαμάρα, την τρέλαινε η σιωπή. Για ένα διάστημα, όταν σταμάτησε για λίγο και ζούσε από τα έτοιμα, τρελάθηκε. Δεν είχε άνθρωπο να πει κουβέντα. Κανέναν. Την είχαν κάνει πέρα όλοι. Κι έτσι βρήκε μια μόνιμη στέγη σ΄ ένα μπουρδέλο, που καμιά φορά το μπέρδευε για σπίτι κι έφτιαχνε μαγειρίτσα το Πάσχα, ως και δέντρο στόλιζε τα Χριστούγεννα.. Πλησιάζουν γιορτές σκέφτηκε. Να πάρω καινούργια φωτάκια γιατί κάηκαν τα περσινά κι ένα φωτεινό Άη Βασίλη για το μπαλκόνι. Τι καλά!

- Καλημέρα!

- Δεν έχουμε ανοίξει ακόμη, καθαρίζω όπως βλέπεις, πέρνα κατά τις έξι. Θα είναι κι τα κορίτσια εδώ.

- Δεν το είπα γι αυτό, ήθελα κάπου να μιλήσω. Άσε! Καλά Χριστούγεννα.

- Και σε σένα. Δε μας λένε συχνά καλημέρα και φαντάστηκα…αλλά άμα θες να μιλήσεις έλα πάνω. Έχω φτιάξει και κανταΐφι.

Δεν το σκέφτηκε παραπάνω. Ανέβηκε. Τον πέρασε στη σάλα υποδοχής, τον τράταρε κανταΐφι, του ‘βγαλε και νερό.

- Και σαν τι ήθελες να πεις; Άρχισε εκείνη

- Δεν ξέρω, για τον καιρό, για τις προηγούμενες εκλογές, για τις φωτιές του καλοκαιριού, για την ανεργία, οτιδήποτε.

- Α! εμένα δε μου αρέσουν αυτά.

- Και σαν τι σου αρέσει να συζητάς;

Μμμμμ….σκέφτηκε λίγο.

- Για το σινεμά! Ήθελα μικρή να γίνω ηθοποιός ξέρεις, η μάνα μου όμως μου είπε: « κάλλιο να πεθάνω, παρά να σε δω θεατρίνα.» Κι όταν πέρασε ένας πλανόδιος θίασος από το χωριό, δε με κράταγε τίποτα. Έφυγα μαζί τους. Έχω παίξει κι ένα μικρό ρολάκι σε μια ταινία. Δε βγήκε ποτέ στο σινεμά. Μας έφαγε τα λεφτά ο παραγωγός κι έφυγε για Αμερική. Και το ‘χω κάνει τάμα, να μα το Θεό, κάποτε θα πάω να τον βρω, να του σπάσω τα μούτρα. Άκου εκεί να μου καταστρέψει την καριέρα! Ο καριόλης! Έχω κάτι λίγα λεφτουδάκια στην άκρη και θα πάω…

Το μόνο που ‘χε κρατήσει σα συμβουλή απ’ τη μάνα της ήταν να μη λέει ποτέ πόσα λεφτά έχει. Ποτέ και σε κανέναν. Εκείνος την άκουγε σα να έλεγε την πιο ωραία ιστορία που είχε ακούσει ποτέ. Του θύμιζε κάτι περσόνες του Μπουνιουέλ, τη Βιριδιάνα, ναι, ναι τη Βιριδιάνα…Κι εκείνος ένιωθε σα να παίζει σε ασπρόμαυρη ταινία του Ιταλικού ρεαλισμού. Ξανθιά και με απίστευτα σφιχτές γάμπες, δεν τη λες κι άσχημη για την ηλικία της…

- Και ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;

- Οι 300, τέλειο είναι! Καμμιά φορά, όταν ο πελάτης είναι καλός το βάζω και το βλέπουμε μαζί. Τον κερνάω και λικέρ φράουλα. Αρέσει σ’ όλους. Δράση, σκοτωμοί, αρχαίο πνεύμα αθάνατο! Δε βρίσκεις;

Δε μίλησε χάζευε τη χαραμάδα της ρόμπας στην κοιλιά…

- Εσένα ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;

- Εμένα τα 400…

Δεν τον άφησε να τελειώσει, της φάνηκε λογικό, αφού μια ταινία μπορεί να λέγεται 300, γιατί κάποια άλλη να μη λέγεται 400;

- Είναι ωραία; Περιπέτεια; Για πες!

- Λέγεται τα «400 χτυπήματα» και είναι του Τρυφώ. Αντιπροσωπευτική ταινία της nouvelle vague, και ίσως η καλύτερη του Τρυφώ. Λένε ότι είναι αυτοβιογραφική, εμένα με συγκλόνισε. Είναι για ένα παιδί που….

Δεν τον άκουγε, μάλλον τον άκουγε, χωρίς να τον ακούει. Αρκεί που είχε έναν άνθρωπο να της μιλάει….

- …..άλλοι εκπρόσωποι του κινήματος αυτού…..

Της μιλούσε σα να καταλάβαινε, σα να μιλούσε σ’ ένα φίλο του, στο φίλο του το Γιάννη, που μιλούσαν συχνά για κινηματογράφο παλιά, πριν παντρευτεί. Τι να κάνει άραγε ο Γιάννης; Να παντρεύτηκε κι αυτός; Σκεφτόταν ενώ συνέχιζε αβίαστα να μιλά για σινεμά.

- …….στην αρχική ντεκουπάζ….

Άλλο δεν ήθελε κι εκείνη, έτσι που είχε ώρα να μιλήσει, ξέσπασε σε γέλια….Φωτίστηκε ολόκληρη.

- Υπήρχε από τότε η ντεκαπάζ; Εγώ τα κάνω κάθε δυό μήνες κι αυτός σοβαρός άνθρωπος! Καλλιτέχνης! Να κάνει ντεκαπάζ; Βρε τι μαθαίνει κανένας!

Ξέσπασε κι εκείνος σε γέλια δυνατά. Είχε μια ζωή να γελάσει έτσι.

- Έλα πάμε μέσα να σου βάλω τους 300, να σε κεράσω και λικέρ φράουλα…

Και πήγε….

Εφιαλτική νύχτα αγκαλιά με τη σαπουνοθήκη

2007-12-15T00:14:00.000+01:00

Πλοπ, πλοπ, πλοπ…
μια βρύση στάζει στο μπάνιο
καθώς αηδιασμένη από το χθεσινό μεθύσι
κυλιέμαι στα βρώμικα από ξερατά σεντόνια
σκέφτομαι
όπως μαγικά θέλω να γίνονται όλα
να βρισκόταν εκείνο το αόρατο ξωτικό,
εκείνο ξέρεις, που που θέλω να με ξυπνήσει τρεις μήνες μετά
που θα είναι όλα λυμένα,
που θέλω να τελειώσει τις σπουδές μου
χωρίς να κουνηθώ από το ξυνισμένο μου παραλήρημα,
εκείνο μωρέ που παρακαλώ να φέρνει το μισθό στο σπίτι
κάθε μήνα χωρίς να κουνήσω ρούπι από τους εμετικούς εφιάλτες μου,
ε να ‘μαι λοιπόν,
πλοπ, πλοπ, πλοπ,
να παρακαλώ εκείνο το ξωτικό να κλείσει αυτή τη γαμημένη βρύση!
πλοπ, πλοπ, πλοπ
ο ήχος μεγεθύνεται στο κεφάλι μου
ήχος γκονγκ, στον πάτο μιας τεράστιας άδειας κατσαρόλας ….
τα μηνίγγια μου χτυπούν δυνατά,
δυο βήματα το μπάνιο, κουράγιο θα φτάσω….
.…έφτασα….
ήταν νομίζω το τελευταίο που πρόλαβα να σκεφτώ
πριν σωριαστώ….
πλοπ, πλοπ, πλοπ,
φιλιά καθαρά
πλοπβελούδινα φιλιά
πλοπ, πλοπ,
τρυφερά τα φιλιά σου στο ανατριχιασμένο δέρμα μου
πλοπ,
ευωδιαστή καθαριότητα καθώς κάνω τούμπες μέσα σε μια τεράστια σαπουνόφουσκα
πλοπ,
και το πτυχίο μου σε μια άλλη
και η δουλειά ταξιδεύει στην από κάτω μου
κι εσύ στην παραδίπλα
κι όλοι οι φίλοι μου κάνουν πάρτυ μέσα σε μια τέταρτη
και σε μια πέμπτη τα αχνιστά πιο ωραία μου καλοκαίρια
κι η μαμά μου νέα και με καινούργια όνειρα στροβιλίζεται σε μια μικρούλα τόση δα πάνω απ΄το καζανάκι
κι εκείνη η μηχανή που ονειρεύομαι στον ξύπνιο μου
με περιμένει καλογυαλισμένη καθώς σερφάρει η σαπουνόφουσκά της πάνω από τη μπανιέρα
κι ο μπαμπάς μου ζωντανός χορεύει πάνω από τις οδοντόβουρτσες
και και και….
μια καρφίτσα σκέφτομαι να τα σκάσω όλα αυτά και είναι δικά μου…
...πλοπ, πλοπ, πλοπ
καθώς ξυπνάω με στόμα ξερό
και μέλη μουδιασμένα
πλοπ
πλοπ
πλοπ
στάζει η βρύση…σε μια εφιαλτική νύχτα αγκαλιά με τη σαπουνοθήκη.

Μικρό αταξινόμητο σύμπαν, το χάος

2007-08-03T02:32:00.000+02:00

Το χρυσάφι καίει στα ακροδάχτυλα
καθώς ψάχνω μια μια τις ίνες του μυαλού σου
Πέρασα ένα ένα τα μόριά σου με κερί μέλισσας
να σφραγίσω το άρωμα των σκέψεων που συνθέτουν
την ανυπολόγιστης αξίας ύπαρξή σου

Πάρε
κοράλλια ροζ απ΄ τους πιο απάτητους ύφαλους
και κρέμασε τις σκέψεις σου μια μια
χάρισμα στη γη των φθαρτών

Πάρε
ανάσα σύννεφου μωβ εσπερινού
και άφησε τη θλίψη στο σοκάκι του Αίολου
να τη βάλει στον ασκό του
άσε τη
να την πετάξει σ΄ άλλη γειτονιά

Πάρε
κι ένα φτεράκι πεταλούδας πολύχρωμης
ν΄ αλείφεις το ψωμί σου ροδοζάχαρη

Δώσε
τους φόβους σου όλους
δε σου ανήκουν
δεν μπορεί εσύ να φοβάσαι
δε γίνεται
δε σου πρέπει
έχεις δρόμο μπροστά

Κι όταν έρθεις
το βράδυ μην ανάψεις το φως
άσε τη νύχτα να σε ψάξει διεξοδικά
σα να της ανήκεις…
ξέρει τη δουλειά της…

άσε τη

Εκεί θέλω να παω...

2007-07-29T22:35:00.001+02:00

Shot at 2007-07-29

και θα πάω....φεύγω 11 του μηνός και γυρίζω...πριν ανοίξουν τα σχολεία....

Περίληψη

2007-07-29T16:55:00.000+02:00

Γιατί λοιπόν έφτιαξα blog; Αναρωτιέμαι κι εγώ η ίδια. Να πω την αλήθεια δεν το είχα σκοπό αλλά καθώς άρχιζα μια μέρα να ψάχνω συνταγές για παγωτό γιαούρτι που μου αρέσει πολύ (το καλύτερό μου είναι αυτό της Δωδώνης αλλά έχει πολύ ζάχαρη και λιπαρά), είπα να βρω καμιά συνταγούλα να τη βελτιώσω να της βάλω υποκατάστατο ζάχαρης και να την απολαμβάνω βλέποντας τις ταινίες που μάζεψα τόσο καιρό σε ντιβιντιά το χειμώνα…Πέφτω λοιπόν στο blog της hungry for life κι από ‘κει ξεκίνησε η «κατρακύλα»…το ένα έφερε το άλλο και δεκαπέντε μέρες τώρα δεν κάνω άλλο από το να διαβάζω blogs. Θα μου πεις,* κοπέλα μου από πού κατέβηκες και δεν είχες ιδέα για τη μπλογκόσφαιρα; Είχα, είχα…η πρώτη μου επαφή ήρθε όταν περιμένοντας υπομονετικά πριν 2,5 περίπου χρόνια σε μια μανικιουρίστ. Διάβαζα ένα περιοδικό και κάπου έλεγε για τα blogs και πως άνθρωποι μοιράζονταν σκέψεις, ιδέες, εμπειρίες μέσα από αυτά και πόσο ενδιαφέρον ήταν…εντυπωσιάστηκα! Βέβαια τότε επειδή -νόμιζα πως- διερχόμουν περίοδο τρομερού και φοβερού έρωτα δεν το έψαξα ιδιαιτέρως, ασχολιόμουν με τα νύχια μου βλέπετε…αργότερα όταν ο εν λόγω κι εγώ χωρίσαμε, εκείνος έφτιαξε blog και μου έστειλε το link. Ε! δε μπήκα ποτέ! Μετά ήρθε το ζήτημα της Αμαλίας…βούηξαν τα κανάλια! Τελικά η απλή και καλοκαιρινή διάθεση ενός παγωτού γιαουρτιού ήταν και η τελική αφορμή. Στις αρχές μόνο έμπαινα και διάβαζα και μάλιστα, έκανα σχόλια σε ότι μου άρεσε, αλλά βλέπεις αυτό το anonymous said…καθόλου δε μου άρεσε…έχω μια (από τις πολλές) κόμπλα να υπογράφω ότι γράφω, ακόμη και ασήμαντα μικρά σημειώματα στο σπίτι της μαμάς μου ή σε σπίτια φίλων….φοβάμαι ίσως ότι θα πεθάνω και δε θα ξέρουν ποιος το έγραψε; Τι να πω; Έτσι λοιπόν άρχισα να αφήνω το mail μου κάτω από κάθε σχόλιο. Ούτε αυτό όμως μου άρεσε…λέω είναι παρεξηγήσιμο…αυτά που ήθελα όμως να σχολιάζω πλήθαιναν κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω κάποια πράγματα που είχα δημοσιεύσει παλιότερα σε ένα site φίλων…κι έτσι τελικά δημιουργήθηκε το nomansland…από το τίποτα…όπως τα περισσότερα πράγματα δημιουργούνται στη ζωή μου, από το τίποτα και χωρίς πολύ σκέψη…αλλά για τίποτα δεν είμαι δυσαρεστημένη…το μόνο που μπορεί τελικά να συμβεί, είναι να το παρατήσω κι αυτό στη μέση…όπως τόσα άλλα στη ζωή μου… Αργότερα σερφάροντας ανακάλυψα το blog της κουρούνας, όπου διάβασα άλλη μια καλή δικαιολογία γιατί ένας άνθρωπος μπορεί να φτιάξει ένα blog…για να μην τα δίνει στους ψυχιάτρους…πολύ θα συμφωνήσω και με αυτό λοιπόν…Μερικά σχολιάκια για το εν λόγω δημιούργημα λοιπόν. Δεν ξέρω ποιος είναι ο σκοπός του παρόντος blog, μάλλον δεν υπάρχει και δε θέλω προς το παρόν και να έχει κάποιο. Δεν ξέρω τι, πότε και πόσο συχνά θα γράφω σε αυτό. Ξέρω ότι μου αρέσει να σχολιάζετε σε αυτό J *** Techno-freak και techno-addict δεν είμαι. Μπορώ ωραιότατα να ζω χωρίς υπολογιστή. Το να γράφω σε πληκτρολόγιο δεν είναι κάτι που προτιμώ, γι αυτό και δε γράφω συχνά με αυτό τον τρόπο…δεν ξέρω πώς να ανεβάζω φωτογραφίες ή βιντεάκια, ούτε να προσθέτω τα links ή τα blog που προτιμώ και διαβάζω. Θα μου πάρει καιρό, ίσως μήνες…όποιος έχει διάθεση να μου μάθει μερικά πράγματα είναι ευπρόσδεκτος…Οι μόνοι που δεν είναι, είναι αυτοί που θεωρούν τη μαυρίλα πράγμα κακό και μιαρό…που μόλις διαβάσουν κάτι που δεν είναι τιριτιμπίμ τιριτιμπόμ** βρε παιδάκι μου, αρχίζουν τις γκρίνιες. Δηλώνω ευθαρσώς και γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου ότι: Μου αρέσει η μαυρίλα και συχνά: ακούω τέτοια μουσική, βλέπω σκοτεινές ταινίες, γράφω έτσι και δεν μου αρέσουν σχόλια του στυλ: «καλέ γιατί τόση μαυρίλα;» «λίγο να γελάσουμε βρε παιδιά…» κλπ, κλπ…σε αυτούς απαντώ άπαξ δια παντός: ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΓΟΥΣΤΑΡΩ! Αυτά.

Σας φιλώ

Υ.Γ. 1) πρώτη φορά δηλώνω δημοσίως πόσο πολύ μου αρέσουν τα υστερόγραφα,

πολλές φορές πιο πολύ από το ίδιο το κείμενο

Υ.Γ. 2) το 1 (*) ήταν για να δηλώσω ότι εκεί έπρεπε να μπει άνω τελεία. Μου είχαν

μάθει κάποτε πως μπαίνει αλλά τώρα έχω ξεχάσει

Υ.Γ. 3) τα 2 (**) η φράση τιριτιμπίμ τιριτιμπόμ είναι της φίλης μου της Τζένης την

οποία δεν έπαψα ποτέ να αγαπώ, χαθήκαμε από μαλακία (δικιά μου), όλο λέω

θα την ξαναβρώ και ποτέ δεν το κάνω…πρέπει κάποια στιγμή

Υ.Γ. 4) τα 3 (***)…μπορεί κάποιος να μου πει για τι εδώ βγαίνει J ενώ εγώ είχα

επιλέξει να κάνω χαμογελάκι; (άνω κάτω τελεία και δεξιά παρένθεση)

Υ.Γ. 5) μόλις έμαθα τυχαία να βάζω link..wow με έχω εντυπωσιάσει!

Υ.Γ. 6) τα καλύτερα τα έμαθα από τον enteka so far…

Το χρυσόψαρο

2007-07-25T15:22:00.000+02:00

Τρεμοσβήνουν οι στιγμές
πολύ κίνηση στη λεωφόρο των επιθυμιών
και καθυστερούν τα θέλω.
Απεργούν τα μέσα συγκοινωνίας βλέπεις
τα μισά απ΄ τα άλλα μισά
δεν έχουν τρόπο να φτάσουν
λόγω μποτιλιαρίσματος.
Παρά τρίχα τη γλίτωσε κι εκείνη η αλήθεια
που κυκλοφορούσε αγέρωχη πάνω στη μηχανή της
από ένα φορτηγό τίγκα στα «δεν μπορεί»
και τα «δεν πιστεύω».
Τα φώτα της πόλης αχνά
καθώς οι ορδές του «σε θέλω»
αγκομαχούν βρίζοντας αυτή τη γαμημένη κίνηση.
Τι να σου κάνει κι ο Θεός
τροχονόμος στιγμών κατάντησε κι αυτός.
Στη γη των ανθρώπων σκούριασαν τα καθαρά
και βάλτωσαν τα ολόκληρα
από μια φάρσα τόσο μα τόσο αστεία.
Στη γη των ανθρώπων έπαψε να βρέχει ελπίδα.
Είμαστε οι ίδιοι που προσμένουμε
όλα αυτά που καθυστέρησαν
που αποζητούμε τη λύση της απεργίας.
Παραδοθήκαμε αμαχητί στην παγίδα που στήσαμε
στον απέναντι, για να τον δοκιμάσουμε.
Αχ, πόσο αστείοι φαντάζουμε στα μάτια του έρωτα
σχεδόν γελοίοι.
Κρατάμε στα χέρια μας το τίποτα
σα να κρατάμε την υδρόγειο.
Περπατάμε φορώντας μαστορεμένα χαμόγελα
τόσο άδεια όσο οι τσέπες μας.
Ακούμε μουσική σα να μην ακούμε,
διαβάζουμε χωρίς να καταλαβαίνουμε
και ζούμε δίχως να μαθαίνουμε.
Δεν κρατώ τίποτα, δε φορώ
και δε μαθαίνω πια.
Ούτε περιμένω.
Αστεία, γελοία και γυμνή
θα κοιμηθώ για πάντα.
Σα χρυσόψαρο θα ανοιγοκλείνω το στόμα
να χάψω ότι περισσεύει απ΄ την ανία.

Ερωτήματα ή What a heavenly way to die

2007-07-25T01:52:00.000+02:00

Μια μουσική ταινία
και το άστρο σου
να δύει πίσω από τους υπότιτλους
καθώς αλλάζω θέση στα πόδια μου
και ξαφνικά συνειδητοποιώ
ότι δε θα μπορούσα να απαντήσω
στο αν θα σου άρεσε
η ταινία.

Ο Elvis Costello ψιθυρίζει
I want you περικλείοντας
έτσι χωρίς να το καταλαβαίνει
τα λόγια
της θείας νοθείας
που ειπώθηκαν αγκαλιά
στον ίδιο καναπέ συνειδητοποιώντας
ότι δεν ξέρω πια
αν θα σου άρεσε
το τραγούδι.

Σερβίρω Coca-Cola
-εσύ έπινες αναψυκτικά
ή μόνο μπύρες;-
Κι ανάβω τσιγάρο
-στα στριφτά σου έβαζες φίλτρο
ή όχι;-

Αν η ζωή είχε auto cue
τι θα διάβαζε ο παρουσιαστής
στους υπότιτλους της δικής μας αγάπης;

Θα πεθάνω
χωρίς να έχω προλάβει
να απαντήσω σ' αυτά
-και σ΄ άλλα ουσιαστικά-
ερωτήματα της καθημερινότητας.

Γιατί χάνονται οι φίλοι
που αγαπιούνται;
Γιατί η σκύλα μου
δεν τρώει κονσέρβα πια;
Πότε θα κάνω καριέρα;
Ως τι;
Έχει λήξει το διαβατήριό μου;
Γιατί σιχαίνομαι πια
τις πίτες της μαμάς μου;
Εκείνο το μπλουζάκι
να το πάρω σε κόκκινο ή σε μαύρο;
Οι γιορτές περνούν αδιάφορα
ή μου φαίνεται;
Το γιαούρτι στο ψυγείο
έχει λήξει ή μπα;

Θα πεθάνω χωρίς να μάθω
αν έχεις χρέη στις πιστωτικές σου
ή πως θα βαφτίσεις τα παιδιά σου,
αν μ΄ αγάπησες ποτέ έστω λιγάκι
ή αν σου αρέσει το μπλε
πιο πολύ από το πορτοκαλί,
αν θα μπορέσω ποτέ να ταξιδέψω στην Κίνα
κι αν ο Ελύτης ήταν δυσκοίλιος.

Θα πεθάνω χωρίς να μάθω..
..
..
( What a heavenly way to die..)

Το μικρό φ ταξιδεύει

2007-07-24T17:00:00.000+02:00

Φανταχτερά φτερά
σου φόρεσαν και πέταξες.
Μακριά να συναντήσεις
το απροσδόκητο.

Φόβος φριχτός
σαν φανερώθηκε μπροστά σου.
Δείλιασες προς στιγμήν
στο ευδόκιμο.

Φεγγάρια φωτεινά
σου φύλαγαν εκπλήξεις άστεγες.
Εδραιώθηκαν κι έπαιξαν
με το ένοχο εγώ σου.

Φτάσε,φυλάξου,φεύγα!
φώναζε η καρδιά σου.
Μα φ πολλά μες στο μυαλό σου
παίζανε με το συμβατό σου.

Φτερά και φύκια
και φωνές και φυλλαχτά
φάροι,φανάρια
και φιλίες και φιλιά.

Φέξε και γλυστράω.
Φίλα και πονώ.
Φτάσε και σ΄ακολουθώ.

Παιχνίδισμα πρώτο

2007-07-24T16:52:00.000+02:00

Βαρέθηκα τους ποιητές που γράφουν λυπημένους στίχους.
Έχει κι η χαρά την έγνοια της
έχει κι η ευτυχία το τίμημά της.
Ατιμωρισία πουθενά.

Βαρέθηκα αυτούς που γράφουν για ανταλλαγές ψυχής.
Κρατούν και τ΄ανταλλακτήρια τη μίζα τους,
κι αν δεν έχεις άλλο να δώσεις δε δίνουν παραπάνω.
Εγωϊσμός πλήρης.

Βαρέθηκα κι αυτούς τους άλλους που γράφουν για εκτόνωση.
Εκτονώνεται άραγε το αστείρευτο;
Φοράει φόρμα το άυλο;
ʼΑγνοια περισσότερο.

Βαρέθηκα κι εμένα που γράφω για τους ίδιους λόγους.
Οι μεγάλοι ποιητές πέθαναν καιρό..
Ατιμωρισία - πάνσοφη.
Εγωϊσμός - παραλήρημα.
ʼΑγνοια - πάντα.
Εγώ - πιο πέρα,
εσύ - παντού.